Z przygodą na ty Strona Główna



Z przygodą na ty

Forum Miłośników Przygody im. Pana Samochodzika

• FAQ • Dane_osobowe • Szukaj • Użytkownicy • Grupy
• Rejestracja • Zaloguj

Poprzedni temat :: Następny temat
Zlot Świętokrzyski
Autor Wiadomość
Yvonne 
Moderator



Wiek: 42
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 11411
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2020-06-18, 17:59   

Czesio1 napisał/a:
Yvonne napisał/a:
Tomaszek :-)

Niestety nie. Ktoś inny ma pomysł?


Winnetou zatem :-)
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-06-18, 18:10   

Yvonne napisał/a:

Winnetou zatem :-)

Oczywiście! :564:
Debiutant wszystkich zawstydził. Jeśli mnie pamięć nie myli to przy okazji poprzedniego zlotu było podobnie. Wtedy RobertH pierwszy napisał relację.
Zatem nie czekajcie, piszcie i przysyłajcie swoje fragmenty zlotu.
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 42
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 11411
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2020-06-18, 18:12   

Czesio1 napisał/a:
Yvonne napisał/a:

Winnetou zatem :-)

Oczywiście! :564:
Debiutant wszystkich zawstydził. Jeśli mnie pamięć nie myli to przy okazji poprzedniego zlotu było podobnie. Wtedy RobertH pierwszy napisał relację.
Zatem nie czekajcie, piszcie i przysyłajcie swoje fragmenty zlotu.


Dokładnie to samo sobie przypomniałam i już na początku chciałam napisać, że Winnetou.
Ale dałam szansę Tomaszkowi ;-)
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
Mysikrólik 
Zlotowicz
harcerz



Wiek: 44
Dołączył: 16 Lip 2013
Posty: 3883
Wysłany: 2020-06-18, 21:24   

Czesio1 napisał/a:
Yvonne napisał/a:
Tomaszek :-)

Niestety nie. Ktoś inny ma pomysł?


Najważniejsze, że ja się wymiksowałem i nie muszę nic pisać. :-D
_________________
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-06-18, 21:39   

Mysikrólik napisał/a:

Najważniejsze, że ja się wymiksowałem i nie muszę nic pisać. :-D

Jak to wymiksowałeś?? Masz przecież przydzielony fragment do opisu.
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
Mysikrólik 
Zlotowicz
harcerz



Wiek: 44
Dołączył: 16 Lip 2013
Posty: 3883
Wysłany: 2020-06-18, 21:52   

Czesio1 napisał/a:
Mysikrólik napisał/a:

Najważniejsze, że ja się wymiksowałem i nie muszę nic pisać. :-D

Jak to wymiksowałeś?? Masz przecież przydzielony fragment do opisu.


Nie wiem. Nie znam się. Zarobiony jestem.
_________________
 
 
Psycholog 
Zlotowicz
miłośnik przygód


Wiek: 14
Dołączył: 13 Sie 2017
Posty: 194
Skąd: Tczew
Wysłany: 2020-06-21, 12:56   

Przesyłam zdjęcia w zmniejszonej jakości, jeśli ktoś potrzebuje do druku to dośle w pełnej jakości. Jak na razie przesyłam link do dysku googla. Później wstawię na one drive.
.
.
.
Link :
https://drive.google.com/drive/folders/1t9TtccZE1e4XpXiBopRYKZiG97kYmMPc?usp=sharing
_________________
 
 
TomaszK 
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 59
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6923
Wysłany: 2020-06-21, 17:47   

Bardzo ładne zdjęcia. Kto jeszcze robił ?
_________________
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-06-21, 18:23   

TomaszK napisał/a:
Bardzo ładne zdjęcia. Kto jeszcze robił ?

Ja trochę zrobiłem i mam paczki od Atera, Eksploratora63, Hanki i Winnetou.
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
Hanka 
Zlotowicz
Hanka


Wiek: 48
Dołączyła: 05 Maj 2014
Posty: 1332
Skąd: Brześć Kujawski
Wysłany: 2020-06-21, 20:13   

Psycholog napisał/a:
Przesyłam zdjęcia w zmniejszonej jakości, jeśli ktoś potrzebuje do druku to dośle w pełnej jakości. Jak na razie przesyłam link do dysku googla.

Piękne te zdjęcia porobiłeś
_________________
 
 
Winnetou
Zlotowicz



Wiek: 58
Dołączył: 16 Paź 2017
Posty: 65
Skąd: Wawa
Wysłany: 2020-06-23, 08:57   

12. Winnetou


Muzealna Izba Górnictwa Kruszcowego w Miedziance


Po przeżyciach w jaskini przyjemnie było z TomaszKiem poleżeć na kocyku przed muzeum górnictwa miedzi w Miedziance.


Wypoczynek na zielonej trawce w oczekiwaniu
na grupę eksplorującą drugą jaskinię

fot. Czesio1


Wieża szybowa w Miedziance
fot. Eksplorator63


Muzealna Izba Górnictwa Kruszcowego w Miedziance
fot. Eksplorator63

Już na wejściu był „warsztat” do wybicia pamiątkowej „monety” w aluminium (za 3 zł), lub w miedzi (za piątala). Być w Miedziance to samo przez się rozumie że wybiłem w miedzi, o tyle jest to ciekawa moneta, że awers posiada w formie odwzorowanej pierwszej polskiej monety zaborowej (pokazywał ją TomaszK – przed wejściem do jaskini!) z wybitym napisem, „z krajowej miedzi”, a więc tej, którą wydobywano właśnie w Miedziance, bo innej miedzi kraj wówczas nie miał! (podobno do nabycia w oryginale na allegro za 15 zł).


Winnetou wybija pamiątkową monetę w miedzi
fot. Winnetou

Dalej trzy czy cztery sale, gdzie pokazano zarówno minerały, mundury (i inne ubiory górnicze, jak chociażby ten „czesiowy” z „miedzianą stopą”, ale także narzędzia – rekonstrukcje stylu pracy górnika w tym również film o złożach w Miedziance i ich eksploatacji w ciągu wieków, w tym również wzmiankę o książce Niziurskiego.


Zlotowicze wsłuchani i wpatrzeni w opowieść
o złożach w Miedziance

fot. Eksplorator63


Film o złożach w Miedziance
fot. Eksplorator63


Eksponaty muzealne
fot. Eksplorator63


Eksponaty muzealne
fot. Eksplorator63


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Budowa geologiczna złoża Miedzianka
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Kopia dokumentu z 1869 roku o przekazaniu terenów
Góry Miedzianka wspólnocie wsi Miedzianka

fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Winnetou


Eksponaty muzealne
fot. Eksplorator63


Eksponaty muzealne
fot. Eksplorator63


Wydobycie miedzi
fot. Czesio1


Wydobycie miedzi
fot. Czesio1


Księżycowe pole górnicze
fot. Czesio1


Eksponaty muzealne
fot. Czesio1


Czesio1 z Wojtkiem Miedzianą Stopą
fot. Czesio1


Wojtek Miedziana Stopa
fot. Czesio1


Legenda o Wojtku Miedziana Stopa
fot. Czesio1

"Dawno temu żył sobie gwarek ubogi, ale wesoły, imieniem Wojtek.
— A co to znaczy gwarek, proszę pana? — przerwał Batura.
— Ano... tak dawniej górników tu nazywali. Żył więc sobie ten gwarek ubogo, ale wesoło, bo wiatrogłów był wielki i trzpiot. Ojca mu skała przygniotła i został ino z faśnikiem bele jakim i gołymi rękami, ale nie przejmował się wcale, po karczmach chodził, miodek pijał, muzykantom płacił, dziewczynom podarki kupował, aż resztę talarków ojcowskich przepuścił.
Były wtedy na górników czasy ciężkie, bo żupnicy[3] cudzoziemce olborę[4] ciągnęli i zamkosty[5], i jeszcze różne opłaty od gwarków, a o kopalnie nie dbali. Na próżno skarżyli się gwarkowie i z pismami do Warszawy jeździli. Czasy były niespokojne, wojenne, pankowie głowy podnosili, gdzie tam ludkowi gwareckiemu u kanclerzy sprawiedliwości szukać. Psuły się nie naprawiane pompy, waliły się nie odbudowane stropy, woda zalewała kopalnie, coraz ciężej było o urobek. Podupadał ludek gwarecki.
Ten i ów, nie mogąc wyjść na swoje, sprzedawał koncesje możnym panom i przechodził do nich na służbę.
A był w okolicy niejaki Piekutowski, szlachcic zamożny i chciwy, który miał największe na pola górnicze apetyty. I mówi ten Piekutowski:
„Sprzedajże mi ty, Wojtku, swoje prawo i pracuj dla mnie, to ja ci talarków brzęczących odliczę”.
Widzi Wojtek, że nie obstanie, tak i sprzedał panu swoje prawo.
A Piekutowski kutwa był i bardzo swoich gwarków o tę miedź pilił, bo potrzebował pieniędzy. Na nowy dwór, który mu włoscy mistrze stawiali, i na posag dla córki, którą za wojewodę chciał wydać, a najwięcej na proces z familią Osieckich, którą z torbami chciał puścić.
Pół wieku już się procesowali i żadna strona nie mogła wygrać. Raz jedna była na górze, raz druga, ale do egzekucji nie dochodziło, bo każda miała silne plecy, więc to protektorom na ucho szepnie, to sędziom podsypie i już rewizja procesu, i dawaj od nowa!
Zawziął się wreszcie Piekutowski i ślubował uroczyście w kościele piekutowskim dach cały blachą miedzianą pokryć, jakiej i biskupi w Kielcach na zamku nie mieli, jeśli mu Matka Boska pozwoli Osieckich z torbami puścić.
Ciśnie więc gwarków, pili; oni robią, co mogą, ale jemu wciąż mało. Wezwał ich do siebie w jedną niedzielę i powiada:
„Niedobrze pracujecie, ludkowie mili, oj, oj, ręka mnie świerzbi... Każę was przećwiczyć i przepędzę, jak mi Bóg miły”.
To oni tłumaczą:
„Drzewo miał pan wielmożny kazać dać i faśników nie ma, i liny już stare... pękają, a pompy stoją zepsute”.
„Ejże, ejże — Piekutowski na to — tylko po karczmach siedzicie. Tobie nos sczerwieniał — mówi do jednego — a ty — do Wojtka się obraca — za dziewkami się włóczysz, ekonom się skarżył, że dziewkom na wsi głowy zawracasz”.
Poczerwieniał Wojtek, bo w rzeczy samej podobała mu się jedna kmiecia córka i do niej uderzał. A zakochany był mocno. Ale ona była pańszczyźniana i żeby ją pojąć za żonę, musiał mieć zgodę pańską.
Skłonił się więc panu do ziemi i powiada:
„Dopraszam się łaski jaśnie wielmożnego pana, co by mi pozwolił Ewkę, córkę Janusa, za żonę pojąć”.
Zdziwił się pan i wąsa podkręcił.
„Co, żenić się chcesz? — powiada. — Słyszycie, gwarkowie mili, świat się przewraca, ten drapichrust o ożenku pomyślał. Czekaj no — powiada — już ja cię wyswatam, mam tu w kredensie panny służebne na małżeńskie związki od lat statecznie wyczekujące. Dziewki zdrowe, gospodarne, pobożne, skromne, przy dworze ogładzone”.
„Dopraszam się łaski jaśnie wielmożnego pana — Wojtek na to — ja ino o Ewkę od Janusa stoję”.
„Hm, a czemuż ty o nią tak stoisz?” — podkręcił pan wąsa.
„Miłuję ją z całej duszy” — Wojtek na to.
A pan powiada:
„Skoro taki zbereźnik, jak ty, tak ją sobie upodobał, musi to być dziewka gładka”.
„Oj gładka!” — wzdycha Wojtek.
Pan się uśmiechnął pod wąsem.
„Urwipołć jesteś, mój Wojtku, lekkoduch i hałaburda — powiada — nie wiem, czy sumienia mojego grzechem śmiertelnym nie obciążę, jeśli tobie tę dziewczynę wydam. Przyślij no ją do mnie, niech ja zobaczę, pogadać z nią muszę”.
Pełen nadziei poszedł Wojtek do dziewczyny, opowiedział o życzeniu pańskim i z bijącym sercem do dworu wyprawił. Poszła pokazać się i już nie wróciła. Spodobała się panu i w służbie na pokojach mieć ją zechciał.
Przychodzi Wojtek na trzeci dzień i kłania się panu, a prośbę swoją ponawia. Pan brwi zmarszczył.
„Wiesz, że ci jestem życzliwy, mój Wojtku. Dziewkę twoją do pokojów wziąłem, żeby się przy dworze ogładziła, iż byś miał żonkę nie jak kołek nie ociosany albo brzozową miotłę, ale jako boginię” — i uśmiecha się.
„Dopraszam się łaski — Wojtek na to — niech ta ona będzie zwyczajna, ale własna. Na boginię się jej i tak przerobić nie da, już ja wiem. A ociosać, to ja sam ociosam, przeciem gwarek”.
„Ej, mój Wojtku — pan na to — żartowniś jesteś i hultaj, a ja ojcem ludowi jestem, sumienie ojcowskie we mnie się zżyma, takiemu obibokowi jak ty dziewuszkę niewinną oddać.
Radziłem się księdza plebana i otośmy postanowili za wiatrogłowa, lenia i fanfarona dziewczyny nie wydawać”.
Zbladł Wojtek.
„Jakże to, panie wielmożny?”
„Ustatkuj się, żywot zmień, na ojca swego pracowitość pomnij i do roboty się przyłóż.
Przyniesiesz mi dziesięć cetnarów miedzi, dziewka będzie twoja. Inaczej na oczy mi się nie pokazuj!”
Poznał Wojtek, że chciwy pan na kantar[6] go wziął, ale co mógł poradzić? Rozpacz go ogarnęła, przez dwa dni w karczmie się upijał, potem cały dzionek przespał, a na trzecią noc wziął się do roboty.
Szły długie miesiące, a on gniazda miedzi w górze szukał, tropił żyły zielone i błękitne, wykuwał w skale chodniki głębokie, ale do dziesięciu cetnarów wciąż było daleko. Zawziął się jednak, prawie nie wychodził z kopalni, broda mu rosła, oczy ślepły, a on wciąż miedzi szukał.
Zaczął bić w skale upadową głęboką, coraz niżej się spuszczał... Jak jeszcze nikt dotąd.
„Na co ci to, Wojtek? Rzuć!” — śmieli się z niego ludzie, że się tak w robocie zatraca, ale on nie słuchał.
Tak minęło sześć lat, a na siódmy rok odnalazł wreszcie gniazdo olbrzymie, większe niż komnata w zamku biskupim, ale gdy ostatni głaz odłupywał, spadła ze stropu skała i lewą mu stopę zmiażdżyła. I odjęli mu stopę, a kowal dorobił mu miedzianą.
I poszedł do pana, i powiedział:
„Odkryłem gniazdo olbrzymie, wydobyłem dziesięć cetnarów rudy i wydobędę jeszcze dziesięćkroć tyle”.
Pan wąsa podkręcił.
„Dałem ci szlacheckie słowo, to i dotrzymałem, idź i bierz sobie dziewkę, którąś umiłował”.
Poszedł Wojtek na dziedziniec i do drzwi najdroższej zastukał. Wychyliła się główka o włosach pięknie utrefionych i poznał Ewkę, choć po pańsku przebraną, ale umiłowaną, a ona widząc człeka zarośniętego, obszarpanego i kulawego, nie poznała go i wzięła za żebraka, i krzyknęła:
„Idźcie do kuchni, biedny człowieku, tam biednych karmią!”
Ścisnęło mu się serce i zawołał:
„Ewuś, nie poznajesz mnie?!”
Wzdrygnęła się na ten głos i przyjrzała mu dobrze.
„Przyszedłem po ciebie, żebyś żoną moją została, pan pozwolił”.
Zobaczył, jak poczerwieniała jej piękna twarz i czarne brwi się zmarszczyły gniewnie.
„Idź precz, kulasie, nie znam cię! — krzyknęła. — No, precz, bo cię psami poszczuję!”
Cofnął się przerażony, z bólem wielkim w sercu, i zapłakał. I poznał, że pan mu ją odebrał.
Z goryczy i rozpaczy ogromnej zapuścił się w podziemne chodniki i prawie z nich nie wychodził. A z odkrytego gniazda bez przerwy rwano rudę, że końca nie było widać, i wybrano wielką komnatę, którą nazwano „Zieloną”, bo gdy się tam weszło z lampą, błyszczała zielono od kryształów malachitu, i nie było drugiej podobnej w całym królestwie.
Ale zanim zdążył Piekutowski Osieckich z torbami puścić i ślubowanie wypełnić, Szwed bluźnierczy zza morza na kraj najechał i po całej Rzeczypospolitej rozlazł się jak robactwo. Ich król, człowiek chytry, od razu zwąchał, że taka kopalnia to interes. A sam pieniążków potrzebował więcej niż tysiąc Piekutowskich, bo na wojnę się zapożyczył i siedział w kieszeni u lichwiarzy.
Naznaczył więc namiestnika i kazał mu miedzi, ile się da, ciągnąć. No i przyjechał ten namiestnik z majstrami i rajtarami, i rozpytuje się, kto by był tu taki w kopalni rozeznany, żeby ich mógł oprowadzić. I powiedzieli mu, że Wojtek Miedziana Stopa, bo nikt lepiej niż on w kopalni się nie rozeznawał. Posłali po niego. I zobaczyli brodatego kuternogę o ponurym spojrzeniu.
„Prowadź, stary diable, po swoim piekle!” — krzyknęli.
I powiódł Wojtek onych Szwedów w głębie kopalni, i pokazywał im jej bogactwa rozliczne, a na końcu zawiódł ich do Zielonej Komnaty.
I stanęli Szwedzi oślepieni bogactwem kruszcu, i oczu nie mogli oderwać od malachitowego stropu i ścian.
A kiedy tak stali, rozległ się huk straszliwy i dudnienie.
To Wojtek Miedziana Stopa wysadził chodnik i na wieki pogrzebał pod gruzami onych Szwedów i siebie, kryjąc bogactwa one, iżby złej sprawie nie służyły.
I jest podanie, że zwróci je dopiero wtedy, gdy lud wolny od ciemiężycieli się stanie.
— To on zginął? — zmartwił się Stachurka.
— Nie zginął — rzekł przyciszonym głosem Mikołaj. — On nie mógł zginąć... Po swoim podziemnym królestwie z lampą chodzi i pilnuje skarbów Góry. Czasem górnika przed śmiercią ostrzeże... czasem dziecku się pokaże.
— A nie próbowali dokopać się do tej Zielonej Komnaty? — spytał Karlik.
— Próbowali... ho... ho, próbowali. Ale na próżno. Nie mogli natrafić. I już potem Wilcza
Góra nie dawała z siebie miedzi... chyba tyle tylko, żeby zwabić, nadzieją poszukiwaczy mamić. Wiercili tu i pan Staszic, i Austriacy, i dziedzice. Ciągle trafiali na żyłki, na gniazdka, lecz na prawdziwe gniazdo nie mogli trafić. Ale ono jest — ukryte głęboko... Dobrze go Wojtek Stopa strzeże."


Oczywiście nie zapomnieliśmy wpisać się pamiątkowej księdze oraz nakleić powyżej naklejki z naszym forum.


Forowy wpis do pamiątkowej księgi Muzealnej Izby
Górnictwa Kruszcowego w Miedziance

fot. Czesio1

Idąc śladem chłopców z „Księgi urwisów”, eksplorując kopalnię staliśmy się częścią tej historii – jakby dalszym ciągiem książkowej historii – i tego chyba nikt nam już nie odbierze.
_________________

Przygodo, gdzie jesteś?
O sobie daj znać.
Przygodo, gdzie jesteś?
Przyjdź, imię swe zdradź.
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-06-23, 08:59   

Brawa dla Winnetou, który jako pierwszy napisał swoją część relacji ze zlotu w Górach Świętokrzyskich!! :564:
Niech to będzie za przykład i zachętę dla pozostałych, aby nie czekali tylko pisali swoje relacje i przesyłali do mnie na priv. :-)
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
TomaszK 
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 59
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6923
Wysłany: 2020-06-23, 11:29   

3. TomaszK


Schronisko PTTK „Jodełka”


Zazwyczaj miejsce spożywania zlotowego obiadu jest warte co najwyżej jednozdaniowej wzmianki w szerszej relacji, z pochwaleniem regionalnej potrawy. Ale tym razem było inaczej, bo i miejsce było niezwykłe.


Zlotowicze na parkingu przed Schroniskiem
PTTK "Jodełka", TomaszK trzyma w ręku książkowy
rekwizyt czyli Żubrówkę.

fot. Ater


Winnetou i Renata
fot. Ater


Czesio1, Eksplorator63 i Mysikrólik
fot. Ater

Schronisko PTTK w miejscowości Święta Katarzyna na skraju Gór Świętokrzyskich, powstało już w 1957 roku i było miejscem kilku ważnych wydarzeń z „Klubu Włóczykijów” Edmunda Niziurskiego.


Schronisko PTTK "Jodełka"
fot. Czesio1


Schronisko PTTK "Jodełka"
fot. Psycholog


Ogród przed Schroniskiem PTTK "Jodełka"
fot. Czesio1


Ogród przed Schroniskiem PTTK "Jodełka"
fot. Czesio1

Autor zaaranżował tu przypadkowe spotkanie wszystkich bohaterów książki: „Włóczykijów” czyli grupy stryja Dionizego, konkurencyjnej grupy Rocha i dyżurnych złodziejaszków – Kadryla i Nieszczególnego. Wszyscy wynajęli pokoje w schronisku, a jak się okazuje, jest tych pokoi aż 30.


Pokoje w Schronisku PTTK
fot. Czesio1

W jednym z nich Kadryl z Nieszczególnym opryskiwali się z wielkich kanistrów wodą kwiatową „Big beat”, aby stłumić zdradzające ich zapachy waleriany i jaśminu. W innym pokoju podmienili zabytkową butlę wuja Hieronima, na butelkę żubrówki skradzioną w sklepie w Bodzentynie, kompromitując Dionizego przed milicją.

"Stryj Dionizy przydybał Rocha w świetlicy schroniska.
- Kogo ja widzę! - uśmiechnął się jakoś krzywo Roch. - A nie mówiłem że się jeszcze spotkamy? Jak przebiegają poszukiwania?
- Wracam właśnie spod Diabelskiego Kamienia - mruknął posępnie Dionizy
- Ach tak! No, to chyba stryjaszek już wie...
- Wiem, ale nie dowierzam.
- Nie wierzy stryj, że znalazłem butlę dziadka Hieronima? A to nieładnie.
- Mój drogi, jesteś nieodpowiedzialną latoroślą rodu Kiwajłłów - zagrzmiał stryj. - Powiedziałbym odnogą boczną i zdziczałą. Obawiam się, że zwyrodniałą na dodatek. Jednym słowem nie mam do ciebie zaufania i żądam, abyś mi pokazał ową butlę.
- Proszę bardzo - wzruszył ramionami Roch.
- Chwileczkę! Obywatelu! Czy obywatel nazywa się Roch Kiwajłło? -usłyszeli nagle tubalny głos. Zbliżał się do nich tęgi, atletyczny milicjant w stopniu kaprala.
- Tak. A o co chodzi? - zapytał zdziwiony Roch.
- Obywatel będzie przesłuchany - powiedział funkcjonariusz i spojrzał spod daszka na Rocha, ciekaw, jakie to na nim zrobiło wrażenie.
- Widzę, że obywatel się przeląkł! - dodał zadowolony.
- Nie... nie bardzo - wyjąkał Roch i nerwowo okrążył stolik.
- Pan utyka nieco - zauważył kapral.
- Tak, otarłem sobie piętę...
- I macie, obywatelu, opatrunek na palcu.
- Skaleczyłem się przy otwieraniu konserwy. Ale czy przyszedł pan spytać mnie o zdrowie?
- Nie tylko. Chciałem obywatela zapytać, czy mógłby mnie obywatel poczęstować żubrówką?
- Co takiego... Pan pije na służbie?
- Przepraszam, ale to ja zadaję pytania.
- Nie mam żubrówki..
- Już wypiliście, obywatelu, czy też schowaliście?
- Panie kapralu... ja nie rozumiem... do czego właściwie pan zmierza?!
- Czy byliście wczoraj w Bodzentynie?
- Byłem.
- I co tam robiliście, obywatelu?
- Uzupełniałem prowiant.
- Żubrówką?
- Co pan wciąż z tą żubrówką!
- Obywatel dokonał włamania do sklepu z alkoholem w Bodzentynie, skąd zabrał obywatel butelkę żubrówki delikatesowej, jedynej w całym mieście."


Sklep w Bodzentynie był niestety zamknięty, o czym przekonała się jedna z naszych załóg, kierująca się jak my wszyscy wskazaniami GPS. Wszyscy wpisaliśmy adres schroniska „Jodełka, Kielecka 3”, ale nie wszyscy dodali „św. Katarzyna” i jeden z naszych samochodów wylądował przypadkowo w centrum Bodzentyna.
Schronisko PTTK specjalizuje się obecnie w organizowaniu wesel, stąd bardzo rozbudowane sale restauracyjne, ale nadal jest 100 miejsc noclegowych dla turystów odwiedzających Góry Świętokrzyskie.
Po zjedzeniu obiadu mogliśmy rozejrzeć się po schronisku. Bufet połączony z recepcją to miejsce, w którym Nieszczególny zakupił pączek, aby wkrótce skropić go walerianą przed akcją na dachu schroniska.


"Wieńczysław Nieszczególny wyjmował właśnie z kieszeni marynarki małą buteleczkę apteczną z kolei wydobył kupiony w bufecie pączek i rozłupał go na dwie połowy. Jedną zjadł, a do drugiej nakapał starannie kilkadziesiąt kropli z buteleczki.
- Oho... widać zaraz przystąpi do akcji - szepnął podniecony Teopiryd -i będzie to bardzo gruba akcja!
- Skąd wiesz?
- Bo odmierzył znacznie więcej kropel waleriany niż zwykle. Normalnie zażywa tylko trzydzieści.
- Już zażył - szepnął Kornel - ciekawe, co teraz zrobi.
- Cicho bądź, nie gadaj tyle... Wystarczy jak będziesz patrzył - zganił go Pirydor.
Tymczasem Wieńczysław Nieszczególny, zjadłszy pączek z walerianą, westchnął ciężko, po czym spojrzał w dół i wyraźnie się wzdrygnął.
- Chyba nie jest dziś w formie - zauważył Pirydor - to gołoborze dało mu w kość! Kto wie, czy nie odłoży roboty...
- Mnie nie dasz gadać, a sam gadasz... - zamruczał Kornel z pretensją.
- Nie, jednak przystąpi do akcji - szepnął rozgorączkowany Teopiryd -widocznie waleriana mu pomogła.
Istotnie, Nieszczególny zdecydował się widać w końcu przystąpić do działania, bo westchnąwszy jeszcze parę razy, wyciągnął z plecaka zwój taterniczej liny i umocował jej koniec do komina. Następnie zdjął marynarkę i starannie zawiesił na antenie telewizyjnej."



TomaszK przy recepcji Schroniska PTTK
fot. Czesio1

Chcieliśmy aby umożliwiono nam wejście na dach, ale pan w portierni, niestety nie czytał Niziurskiego. Chyba jednak przekonał go nasz entuzjazm, bo w końcu wyciągnął skądś klucz i zaprowadził nas na strych.
O ile całe schronisko jest nowoczesne po wielkim remoncie sprzed kilku lat, o tyle strych prezentuje wystrój sprzed kilkudziesięciu lat: drewniane, nie malowane belki stropowe, podłoga bez wylewki, wieloletni kurz. To tutaj Kornel z Pirydionem skradając się za Nieszczególnym między suszącym się praniem, wyszli na dach.


"Pirydor skinął na Kornela i obaj wymknęli się na palcach z jadalni. Nieszczególny, nie śpiesząc się, swobodnym, leniwym krokiem wszedł po schodach na górę, aż do wejścia na strych.
Chłopcy ostrożnie posuwali się za nim. Nieszczególny podłubał chwilę przy zamku, po czym otworzył drzwi bezszelestnie i zniknął w mroku poddasza.
- Pewnie chce wyjść na dach - szepnął Kornel - ale po co?
- Zaraz się przekonamy - odparł Teopiryd.
Odczekawszy chwilę, jak koty wielkimi susami pokonali resztę schodów i wsunęli się cicho na strych.
Nie było tu już ciemno, ponieważ otwarta klapa włazu na dach wpuszczała sporo światła.
Lawirując między rozwieszoną bielizną pościelową, chłopcy podeszli pod właz. Kornel nie mógł się powstrzymać z ciekawości i od razu wysadził głowę przez otwór.
- Co robisz? Zobaczy nas! - syknął Teopiryd.
Na szczęście Wieńczysław Nieszczególny nie zauważył Kornela. Stał na grzbiecie dachu, tuż przy kominie, obrócony bokiem do włazu i ocierał pot z czoła."



TomaszK i Winnetou na strychu Schroniska PTTK
fot. Czesio1


Czesio1, TomaszK i Winnetou na strychu Schroniska PTTK
fot. Czesio1

Wyjścia na dach już nie ma, najwyraźniej przy ostatnim remoncie uznano je za zbędne. A szkoda, bo tam odbyła się piękna scena, kiedy Wieńczysław Nieszczególny nie zdołał przekonać milicjantów że ćwiczy wspinaczkę wysokogórską i został przez nich ściągnięty na ziemię.

"Wkrótce na dachu pojawił się Nieszczególny. Był wyraźnie spłoszony, bo na dole słychać było warkot motoru i jakieś podniecone głosy. Przez chwilę rozglądał się niezdecydowany, a potem rozwiązał gorączkowo plecak, wyciągnął z niego pękatą butlę i chował ją do otworu wentylacyjnego w kominie.
W tej samej chwili rozległ się milicyjny gwizdek.
- Obywatelu! - zawołał z dołu atletyczny milicjant.
- Słucham obywatela - powiedział grzecznie Nieszczególny.
- Co obywatel robi na dachu?
- Uprawiam ćwiczenia wysokogórskie.
- Tutaj?!
- Jadę właśnie w Tatry i po drodze zatrzymałem się tu, zwabiony urokiem Łysogór... A że muszę codziennie ćwiczyć, więc z braku innego obiektu wybrałem dach!
- Surowo się zabrania! - zagrzmiał funkcjonariusz. - Obywatel może uszkodzić poszycie dachu oraz rynny! Gdzie obywatel mieszka?
- W numerze „dziewięć".
- Obywatel natychmiast zejdzie i poczeka na mnie w swym pokoju.
- Czy obywatel ukarze mnie mandatem?
- Przesłucham obywatela w znacznie poważniejszej sprawie.
- Jako podejrzanego?
- Na razie jako świadka. A teraz proszę nie pytać i schodzić.
- Tak jest, obywatelu, już schodzę! - odparł posłusznie Nieszczególny."



Strych Schroniska PTTK
fot. Czesio1


Schody ze strychu
fot. Czesio1


TomaszK opowiada o inspiracjach Niziurskiego...
fot. Psycholog


...a Czesio rejestruje wykład na kamerce
fot. Psycholog


Zbiorówka przed Schroniskiem PTTK "Jodełka"
fot. Psycholog

Kupioną legalnie żubrówkę postanowiliśmy wypić już w bazie.


Żubrówka i "Klub włóczykijów"
fot. TomaszK
_________________
Ostatnio zmieniony przez Czesio1 2020-06-24, 13:56, w całości zmieniany 3 razy  
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-06-23, 21:32   

TomaszK dosłał mi jedno zdjęcie które pozwoliłem sobie dokleić do powyższej relacji na końcu.
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
TomaszK 
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 59
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6923
Wysłany: 2020-06-24, 20:44   

6. TomaszK


Stąporków


Następnym punktem naszego zlotu był Stąporków, gdzie odwiedziliśmy nieczynną stację kolejową. Dlaczego? Dlatego, że to miejsce było częściowo pierwowzorem miasteczka Niekłaj, przewijającego się w jednej powieści Edmunda Niziurskiego i kilku opowiadaniach.
W książce jest scena pozwalająca na geograficzną lokalizację Niekłaja, kiedy Światek Dauer wysłany przez Piratów, udaje się do kasy dworcowej, aby kupić Bosmanowi bilet do Gdyni.



Stacja Stąporków
fot. Psycholog

„– Dzieciom nie sprzedajemy biletów nad morze i w góry – powiedziała kasjerka.
– Dlaczego?
– Takie jest zarządzenie… Sprzedaje się tylko do Końskich, do Skarżyska i do Opoczna – powiedziała kasjerka i zatrząsnęła okienko.”



Tory w stronę Końskich
fot. Czesio1


Tory w stronę Skarżyska
fot. Czesio1

Jedynym miastem które spełnia te kryteria, jest właśnie Stąporków. Niziurski w czasie okupacji pracował w kieleckiej hucie „Ludwików”, a w Stąporkowie i Końskich były odlewnie. Mógł je zatem odwiedzać jako pracownik przy załadunku. Skojarzenie z Niekłajem jest tym bliższe, że do 1967 roku stacja kolejowa w Stąporkowie nosiła nazwę Niekłań.
Opuszczona stacja kolejowa robi swoiste wrażenie. Gdyby to była noc, budynek z wybitymi szybami, drzwiami zasłoniętymi płytami metalowymi, stojący przy zardzewiałym torowisku, mógłby nawet być sceną z horroru. Ale kiedy przyjechaliśmy było piękne słońce i 30 stopni jak przed dwoma laty w Paryżu.



Stacja kolejowa w Stąporkowie
fot. Psycholog


Stacja kolejowa w Stąporkowie
fot. Ater


Stacja kolejowa w Stąporkowie
fot. Ater


Stacja kolejowa w Stąporkowie
fot. Ater


Zlotowicze przed stacją w Stąporkowie
fot. Winnetou


Zlotowicze przed stacją w Stąporkowie
fot. Winnetou


Zlotowicze przed stacją w Stąporkowie
fot. Ater


TomaszK opowiada o inspiracjach Niziurskiego
fot. Ater


TomaszK opowiada o inspiracjach Niziurskiego
fot. Winnetou


TomaszK z książką "Awantura w Niekłaju"
fot. Winnetou

Oczywiście nie bylibyśmy sobą bez próby penetracji dworca w Niekłaju i grupa odważnych poszła obejrzeć budynek od tyłu, aby sfotografować kasę biletową.


Próba eksploracji stacji od tylnej strony
fot. Ater


Jedno z pomieszczeń stacji
fot. Ater


Wybite fragmenty okien ukazują drewniane
schody prowadzące na piętro

fot. Ater

Niestety bezskutecznie i po wykonaniu tradycyjnego zdjęcia zbiorowego, pojechaliśmy do Końskich, szukać pierwowzoru Dzikiego Ogrodu.


Zlotowicze przed stacją w Stąporkowie
fot. Psycholog


Zlotowicze przed stacją w Stąporkowie
fot. Psycholog


Ruszamy do Końskich
fot. Ater

Po drodze sfotografowaliśmy jedyny na świecie pomnik kaloryfera. Odlewnia w Stąporkowie przez kilkadziesiąt lat wytwarzała żeliwne kaloryfery, a złośliwi nazwali Stąporków miastem grzejników.


Pomnik kaloryfera w Stąporkowie
fot. Ater


Pomnik kaloryfera w Stąporkowie
fot. Czesio1
_________________
 
 
panna Monika 
Zlotowicz



Dołączyła: 04 Sie 2013
Posty: 577
Skąd: Łódź
Wysłany: 2020-06-28, 18:15   

5. panna Monika


Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku-Kamiennej


Na piątek organizatorzy zlotu zaplanowali zwiedzanie Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku–Kamiennej.


Zlotowicze przed Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku
fot. Winnetou


Zlotowicze przed Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku
fot. Czesio1


Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku
fot. Winnetou

Gwoździem programu miał być wrak StuG IV – niemieckiego działa samobieżnego skonstruowanego w 1943 r. na podwoziu czołgu, zniszczonego w 1945 r., i wydobytego następnie w Niekłaniu. Ponieważ historia ta budzi skojarzenia z motywem czołgu, przez który prowadziło wejście do tunelu w „Awanturze w Niekłaju”, postanowiliśmy rzecz całą zbadać.
Muzeum mieści się w dziewiętnastowiecznym budynku administracyjnym Huty „Rejów”, należącej do Staropolskiego Okręgu Przemysłowego.



Motocykl K-750
fot. Czesio1


Eksponaty w muzeum
fot. Czesio1


Eksponaty w muzeum
fot. Czesio1


Rewolwer Colt
fot. Psycholog


Rewolwer Nagant
fot. Psycholog


Forowy wpis w pamiątkowej księdze muzeum
fot. Psycholog


Karabiny maszynowe
fot. Czesio1


Myśliwiec bombardujący
fot. Czesio1


Kuchnie polowe
fot. Czesio1


Wyrzutnia rakiet
fot. Czesio1


Wyrzutnia rakiet
fot. Czesio1


Myśliwiec rozpoznawczy
fot. Winnetou


Radziecki samolot transportowy IŁ-14
fot. Czesio1


Radziecki samolot transportowy IŁ-14
fot. Psycholog


PiTT za sterami samolotu transportowego IŁ-14
fot. Czesio1


Transporter opancerzony
fot. Czesio1


Transporter opancerzony
fot. Czesio1


Wyrzutnia rakiet
fot. Czesio1


Wyrzutnia rakiet
fot. Czesio1


Myśliwiec przechwytujący MIG-21PF
fot. Czesio1


Radziecki czołg T-34/85
fot. Czesio1


Działo samobieżne ASU-85
fot. Czesio1


Transporter opancerzony
fot. Czesio1


Wóz zabezpieczenia technicznego
fot. Czesio1

Największe wrażenie robi wystawa plenerowa - półtorahektarowa kolekcja militariów, wśród których obejrzeć można m.in. samoloty Jak–23, S–75 Wołochów, Ił–14 oraz kuter torpedowy ORP „Odważny”, który po zakończeniu kariery wojskowej rozpoczął karierę filmową. Zagrał on mianowicie w „Podróżach Pana Kleksa” – na jego pokładzie arcyłotr Alojzy Bąbel ścigał profesora.


Kuter torpedowy projektu 664 ORP "Odważny"
fot. Czesio1


Kuter torpedowy
fot. Czesio1


Kuter torpedowy
fot. Winnetou


Kuter torpedowy
fot. Ater


Widok z kutra torpedowego
fot. Ater

Jako bardziej pasujący do zdjęcia grupowego TomaszK wytypował kadłub niemieckiego czołgu średniego wydobyty w Lścinie k. Jędrzejowa, niestety, zapał forowiczów do zrobienia grupowej fotki spowodował niemal całkowite zasłonięcie eksponatu.


Wrak StuG IV, pojazd wydobyty w miejscowości
Niekłań Wielki koło Końskich

fot. Czesio1


Tablica informacyjna przed wrakiem StuG IV
fot. Czesio1


TomaszK przy wraku StuG IV, pierwowzoru czołgu
z książki "Awantura w Niekłaju"

fot. Winnetou

"Wszedł do starodrzewu. Wiatr wzmagał się, chmury raz po raz zasłaniały księżyc. Graby i wiązy opuszczały gałęzie aż do ziemi, jak ręce chciwe i niespokojne... Poznał, że zbliża się do Polany Ostów. Tak nazywali szerokie zbocze pagórka, z którego biło źródło dające początek strumieniowi i gdzie ugrzązł wrak rozbitego niemieckiego czołgu."


Niemiecki czołg Panzer IV
fot. Winnetou


Niemiecki czołg Panzer IV
fot. Czesio1


Zlotowicze przy niemieckim czołgu Panzer IV
fot. Ater


Zlotowicze przy niemieckim czołgu Panzer IV
fot. Psycholog

Oprócz militariów wielkoformatowych w Muzeum zobaczyć można wiele eksponatów związanych z działalnością oddziałów partyzanckich na Kielecczyźnie, z czasów II wojny światowej oraz z okresu powojennego. Jeżeli ktoś chciałby zobaczyć autentyczny niemiecki mundur z czasów ostatniej wojny, motor z koszem lub broń kojarzące się mocno że „Stawką większą niż życie” lub innymi produktami kinematografii, to Muzeum stwarza ku temu świetną okazję.
_________________
Ostatnio zmieniony przez Czesio1 2020-06-29, 19:29, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-06-29, 19:30   

Na prośbę TomaszKa dokleiłem do relacji panny Moniki jeszcze zdjęcie z tablicą opisującą wrak pierwowzoru czołgu z "Awantury w Niekłaju".


Tablica informacyjna przed wrakiem StuG IV
fot. Czesio1
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 44
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 13675
Wysłany: 2020-07-02, 21:56   

Gdyby ktoś chciał obejrzeć zdjęcia z ostatniego zlotu to wrzuciłem już wszystko co dostałem od Zlotowiczów na naszego Forowego OneDrive'a:

XVII Forowy Zlot Świętokrzyski Bocheniec 2020

Zdjęcia do pobrania (8,3 GB)
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
TomaszK 
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 59
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6923
Wysłany: 2020-07-03, 09:49   

Czesio1 napisał/a:
Gdyby ktoś chciał obejrzeć zdjęcia z ostatniego zlotu to wrzuciłem już wszystko co dostałem od Zlotowiczów na naszego Forowego OneDrive'a:

Środa:



czwartek:



piątek:



sobota:



Program jak widać był bardzo urozmaicony :-D
_________________
 
 
Winnetou
Zlotowicz



Wiek: 58
Dołączył: 16 Paź 2017
Posty: 65
Skąd: Wawa
Wysłany: 2020-07-05, 17:52   

2. Winnetou


Gołoborze, Święty Krzyż


Kolejny ciepły dzień (dobrze, że nie upalny!) i poranny wyjazd śladem Kornela i stryja Dionizego po Górach Świętokrzyskich – dziś wyprawa na gołoborze.
Niestety nie sprawdziliśmy, że dziś Boże Ciało i wjazd na św. Krzyż był dozwolony pod sam klasztor. Tak więc jedni z rozkoszą, a inni z wysiłkiem wspinaliśmy się na szczyt. Podejście niestety nie od strony tzw. „Pielgrzyma” i dymarek świętokrzyskich tylko asfaltem. Na szczęście brzegi drogi były zalesione i upał nie dokuczał.



W drodze na Święty Krzyż
fot. Psycholog


W drodze na Święty Krzyż
fot. Czesio1


Wejście na szlak na Święty Krzyż
fot. Eksplorator63


Droga przez las
fot. Ater


Tablica informacyjna na szlaku
fot. Eksplorator63


Mini-zbiorówka na szlaku
fot. Psycholog

Przed samym szczytem budka z biletami na gołoborze (honorowano wszelkie zniżki!). Niestety byłem zawiedziony – bo choć widok z platformy widokowej piękny, to nawet nie mogliśmy dotknąć choć jednego kamienia na gołoborzu.


Wejście na gołoborze
fot. Eksplorator63


Tablica informacyjna
fot. Czesio1


Gołoborze
fot. Ater

Z nostalgia wspominałem wycieczkę szkolną z przed bodajże 40 lat, gdy swobodnie można było chodzić po gołoborzu i doznawać wrażenia zjazdu po osuwających się kamieniach – i jakby namacalnie doświadczać wrażeń Kadryla i Nieszczególnego. (No może niekoniecznie do końca tych opisanych w rozdziale „Krew na gołoborzu”).


Widok z gołoborza na okolicę
fot. Psycholog


Widok z gołoborza na okolicę
fot. Czesio1


Widok z gołoborza na okolicę
fot. Psycholog


Opis widoku
fot. Eksplorator63

Pochwaliłem się, że w młodości czytałem jako lektor/ministrant w kościele, więc naturalnym było, że to ja przeczytam (silnym i dobitnym głosem – a jakże warto się pochwalić) stosowny fragment z „Klubu włóczykijów”). No i trzeba przyznać, że inni turyści także wysłuchali tego fragmentu, nie przeszkadzając nam w kontemplacji dziejących się tu przeżyć.


Winnetou czyta fragment "Klubu włóczykijów"
fot. Ater

"Gdy stanęli wreszcie u stóp ostatniego rumowiska, panowała tu już zupełna cisza. Kornela i Pirydora nigdzie nie było widać. I nic nie wskazywało na katastrofę.
Poszli dalej krawędzią lasu, rozglądając się niespokojnie.
- A jednak te kamienie chyba były poruszone - Polipirydion wskazał kilka głazów leżących pod drzewami. - Mają jakby inny kolor i są wilgotne...
- Tak, wyglądają jakby były przewrócone na drugą stronę - powiedziała Joanna - a tutaj, patrzcie! Rozgniecione świeżo jagody!
Wtem archiwariusz wydał słaby okrzyk. Joanna i Polipiryd spojrzeli na niego. Starszy pan stał struchlały i wlepił oczy w duży głaz przed sobą.
- O Boże, krew! - wybełkotał Polipiryd.
Joanna pochyliła się nad głazem. Tak, nie ulegało żadnej wątpliwości. Na wielkim odłamie kwarcytu lśniła w słońcu nie zastygła jeszcze strużka czerwonej krwi. Wszyscy troje patrzyli na nią zdrętwiali i najgorsze myśli przychodziły im do głowy.
Nagle usłyszeli chrzęst spiesznych kroków. Z gęstwiny gałęzi wyłoniła się jasna, rozczochrana czupryna Kornela, a za nią krótko ostrzyżona głowa Pirydora.
- Cali? Zdrowi? - Dionizy dopadł do nich niespokojnie.
- Jak stryj widzi - uśmiechnął się Kornel.
- Co tu się właściwie stało?! - zapytała Joanna.
- Mały wypadek - odparł Pirydor. - Nieszczególny i Kadryll trochę narozrabiali. Zaczęli podważać kamienie i kilka głazów stoczyło się z pochyłości.
- Nieszczególnego to nawet przygniotło - wyjaśnił flegmatycznie Kornel - o tutaj, w tym miejscu.
Oniemiały ze zgrozy Dionizy zauważył wśród głazów skrwawiony strzęp odzieży.
- Mówisz to tak spokojnie, Kornelu - zadyszała Joanna - nie chcesz chyba powiedzieć, że biedak leży tutaj pod kamieniami?
- Co ma wisieć, nie utonie - odparł sentencjonalnie Kornel. "



Zbiorówka na gołoborzu
fot. Psycholog

Później wejście na szczyt z wieżą przekaźnikową i zaraz tzw. „siodło” na którym posadowiono klasztor.


Święty Krzyż
fot. Eksplorator63

Wokół klasztoru moc pielgrzymów, turystów i wiernych szykujących się do procesji. (ale jak zauważyłem, osób noszących maseczki było sztuk 1 – (sic!)).


Na Świętym Krzyżu
fot. Eksplorator63


Na Świętym Krzyżu
fot. Eksplorator63


Na Świętym Krzyżu
fot. Ater


Na Świętym Krzyżu
fot. Ater


Zbiorówka na Świętym Krzyżu
fot. Eksplorator63


Zbiorówka na Świętym Krzyżu
fot. Psycholog


Na Świętym Krzyżu
fot. Eksplorator63


Wejście na Święty Krzyż od Nowej Słupi
fot. Czesio1


Wejście na Święty Krzyż od Nowej Słupi
fot. Psycholog

Odpoczynek, lody i wreszcie wejście do katakumb, gdzie wg. legendy leży m.in. Jeremi Wiśniowiecki (ów „Jarema” z „Ogniem i Mieczem” Sienkiewicza).
Nie wiem, czy wszyscy z rozkoszą chcieli oglądać to „truchło”, ale na pewno wszyscy z rozkoszą weszli w chłód podziemi. Na wejściu powitał nas optymistyczny i niosący nadzieję napis: „Czym ty jesteś ja byłem, czym ty będziesz, ja jestem”.



Krypty na Świętym Krzyżu
fot. Czesio1


Krypty na Świętym Krzyżu
fot. Czesio1


TomaszK w podziemnych kryptach
fot. Czesio1

Tak „pokrzepieni” zagłębiliśmy się w mrok gdzie zza krat wyzierały trumny chowanych tu braci zakonnych, bez żadnych opisów, bo celem zakonnika – jak to wyjaśniał przewodnik – nie było „szukanie chwały ziemskiej”. Później sala pamięci „Jaremy” którą ozdabiały gadżety przywołujące historię XVII w oraz prelekcja nawiedzonego przewodnika, który jakoby dotarł do moskiewskich źródeł, opisujących „prawdziwą historię polski”.


Szczątki Jeremiego Wiśniowieckiego
fot. Ater


Szczątki Jeremiego Wiśniowieckiego
fot. Czesio1


Zlotowicze w krypcie
fot. Ater


Książę Jeremi Wiśniowiecki
fot. Czesio1


Wieża Radiowo-Telewizyjnego Centrum Nadawczego
na Świętym Krzyżu

fot. Eksplorator63

Z mieszanymi uczuciami weszliśmy znowu na słońce no i „załapaliśmy się” na wychodzącą z klasztornego kościoła procesję, a więc grupowo spełniliśmy „katolicki obowiązek publicznego uczestnictwa w manifestacji naszych uczuć religijnych” niestety wszyscy byli tak przejęci przeżywaniem misterium, że nikt nie uwiecznił „na kliszy” tego wiekopomnego dla forum wydarzenia.


W tle procesja Bożego Ciała na Świętym Krzyżu
fot. Czesio1

Powrót tą sama droga w dół. Ponieważ schodzenie ze szczytów (niezależnie jak wysokich) jest bardziej uciążliwe niż wchodzenie, toteż abym nie pozostawał samotny na końcu grupy, towarzyszył mi pełen poświecenia TomaszK, który dzielnie wspierał mnie w trudzie powrotnej pielgrzymki.
No i kolejny etap dzisiejszej trasy, przestępczym śladem Kamila Bogumilskiego i Nikośia Wieczysławskiego w Św. Katarzynie – ale to już następna relacja.
_________________

Przygodo, gdzie jesteś?
O sobie daj znać.
Przygodo, gdzie jesteś?
Przyjdź, imię swe zdradź.
 
 
TomaszK 
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 59
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6923
Wysłany: 2020-07-05, 19:40   

Winnetou napisał/a:
Powrót tą sama droga w dół. Ponieważ schodzenie ze szczytów (niezależnie jak wysokich) jest bardziej uciążliwe niż wchodzenie, toteż abym nie pozostawał samotny na końcu grupy, towarzyszył mi pełen poświecenia TomaszK, który dzielnie wspierał mnie w trudzie powrotnej pielgrzymki.

Wprawdzie było dokładnie na odwrót, ale taka wersja bardziej mi pasuje :-D
_________________
 
 
TomaszK 
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 59
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6923
Wysłany: 2020-07-07, 21:48   

7. TomaszK


Końskie, pierwowzór Dzikiego Ogrodu


W Stąporkowie nie ma żadnego większego parku, który mógłby być pierwowzorem Dzikiego Ogrodu z „Awantury w Niekłaju”. Ale 12 kilometrów dalej, przy tej samej linii kolejowej, położone jest większe miasto, Końskie. Tu także jest odlewnia żeliwa funkcjonująca od okresu międzywojennego, zatem i tu mógł bywać młody Niziurski. Ale ważniejsze jest to, że w Końskich znajduje się zespół pałacowo-parkowy, bardzo podobny z opisów do Dzikiego Ogrodu. Co ciekawe, tak jak w książce przylega do zakładów odlewniczych.


Odlewnia w Końskich, położona tuż przy parku.
fot. TomaszK


Jedno z wejść do Parku Miejskiego w Końskich, domniemane miejsce urzędowania parkowego stróża - Mułły
fot. kadr z filmu zlotowego


Zlotowicze wchodzą do parku w Końskich
fot. Winnetou

Samochody pozostawiliśmy na parkingu pod „Biedronką”, zakładając że wracając zrobimy zakupy na wieczornego grilla.
Park w Końskich jest bardzo rozległy i w chwili obecnej jest czysty i wypielęgnowany, ale w latach 60-tych był prawdopodobnie zarośnięty i zaniedbany.



Park Miejski w Końskich
fot. Czesio1

Duży remont pomieszczeń pałacowych i zapewne samego parku, miał miejsce dopiero na przełomie lat 80-tych i 90-tych. Prawdziwego pałacu zresztą nigdy tu nie było, zostały wybudowane tylko boczne skrzydła.
Spacerując po parku odwiedziliśmy tajemniczy kopiec z żelaznymi drzwiami zamkniętymi na głucho, prawdopodobnie pałacową lodownię, chociaż w Internecie można znaleźć informacje o podziemnym przejściu do pobliskiego kościoła.



Tajemniczy kopiec w parku
fot. kadr z filmu zlotowego


Tajemniczy kopiec w parku
fot. kadr z filmu zlotowego


Tajemnicze żelazne drzwi pod kopcem
fot. Czesio1


PiTT z Mysikrólikiem próbują sforsować żelazne
drzwi pod kopcem

fot. Czesio1

Była też tajemnicza barierka mostu wyrastająca niespodziewanie z trawnika – pamiątka po zasypanym w latach 80-tych potoku, przecinającym kiedyś park. Przez ten potok przepływający pod murem, zastęp „Jaszczurek” przedostawał się do Dzikiego Ogrodu.


Przy tajemniczej barierce mostu TomaszK opowiada
o inspiracjach Niziurskiego

fot. Winnetou


TomaszK opowiada o inspiracjach Niziurskiego
fot. Winnetou


TomaszK opowiada o inspiracjach Niziurskiego
fot. Winnetou


Kolejne wejście do parku
fot. Psycholog

Długo szukaliśmy „roztrojonego buka”, obok którego miało znajdować się wejście do podziemi w których ukryto „skrzynie Szwajsa”, zawalone przez czołg zatopiony w bagnie. Czołg obejrzeliśmy już rano w Muzeum Orła Białego, a i buk udało się odnaleźć, jedyny w parku obsadzonym głównie dębami.


Rozstrojony buk w parku
fot. Czesio1


Rozstrojony buk w parku
fot. Winnetou


Rozstrojony buk w parku
fot. Ater


Eksplorator63, panna Monika, Czesio1 i Matylda
fot. Winnetou

Potem była pora na obiad i szczęśliwym trafem restauracja zarezerwowana telefonicznie przez Czesia, także znajdowała się w parku.


Obiad w restauracji w parku
fot. Winnetou

Po obiedzie obejrzeliśmy z zewnątrz Oranżerię Egipską i skrzydła pałacowe z miejscową biblioteką.


Dawna Oranżeria Egipska
fot. Psycholog


Hanka przed wejściem do Biblioteki Publicznej w Końskich
fot. Winnetou


Ogrody przy skrzydłach pałacowych
fot. Czesio1


Ogrody przy skrzydłach pałacowych
fot. Czesio1


Dwa boczne skrzydła pałacowe
fot. Czesio1


Zlotowicze odpoczywają w cieniu ogrodów pałacowych
fot. Winnetou


Zlotowicze przed głównym wejściem do Parku Miejskiego w Końskich
fot. Winnetou


Alejka w stronę glorietty
fot. Winnetou


Centralna część glorietty parku w Końskich
fot. Winnetou


Orzeł u szczytu glorietty
fot. Winnetou

A po zakupach w Biedronce wyruszyliśmy z powrotem do bazy w Bocheńcu.
_________________
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group. Template GreyBlue v 0.2 created by Nasedo.
Strona wygenerowana w 1.06 sekundy. Zapytań do SQL: 15