Z przygodą na ty Strona Główna



Z przygodą na ty

Forum Miłośników Przygody im. Pana Samochodzika

• FAQ • Szukaj • Użytkownicy • Grupy
• Rejestracja • Zaloguj • Album
Puzzle
Forum w mediach

Przesunięty przez: Czesio1
2013-08-15, 18:50
Skarb Atanaryka - inspiracje
Autor Wiadomość
TomaszK 
Moderator



Wiek: 56
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 4566
Wysłany: 2013-07-17, 19:07   Skarb Atanaryka - inspiracje

Kolej na poszukiwania źródeł inspiracji Zbigniewa Nienackiego przy pisaniu „Skarbu Atanaryka”.
Przypomnijmy, że bohater książki Tomasz, pracując z archeologami prowadzącymi wykopaliska na cmentarzysku Gotów, przyczynia się do odkrycia złotego skarbu. Zamysł intrygi polegającej na znalezieniu złotych przedmiotów ze starożytnego skarbca Gotów, powstał z połączenia dwóch prawdziwych motywów – złotych obiektów znajdywanych na wykopaliskach w Węsiorach i Odrach oraz ogromnego skarbu przypisywanego kulturze Gotów, znalezionego w XIX wieku na terenie dzisiejszej Rumunii.
Goci zamieszkiwali tereny północnej Polski przez kilkaset lat na początku naszej ery. Pozostawione przez nich ślady w postaci cmentarzysk i osad noszą obecnie nazwę kultury wielbarskiej, wcześniej określanej jako kultura gocko-gepidzka. Źródeł informacji o pobycie Gotów na naszych ziemiach jest kilka, jedno z nich to cytowana w „Skarbie Atanaryka” relacja Jordanesa – historyka i kronikarza gockiego żyjącego w VI wieku n.e., drugim są trwające od ponad stu lat badania archeologiczne. Nienacki podaje tak dużo szczegółów o historii badań kultury gockiej, że strona dydaktyczna tej książki chwilami ciąży na jej warstwie fabularnej. Szczegóły te, zaczerpnięte z opracowań otrzymanych niewątpliwie od Jerzego Kmiecińskiego, można znaleźć w pracy doktorskiej tego zaprzyjaźnionego z Nienackim archeologa.


Ilustracja z książki Jerzego Kmiecińskiego „Zagadnienie tzw. kultury gocko-gepidzkiej na Pomorzu wschodnim w okresie wczesnorzymskim”. Łódź 1962

Goci byli jedyną kulturą archeologiczną występującą na terenach polskich, która wkładała do grobów swoich zmarłych złote przedmioty. Najczęściej były to drobne elementy biżuterii, tak zwane „wisiorki gruszkowate” i „klamerki esowate”, zdobione misterną techniką filigranu. Tak zostały opisane w „Skarbie Atanaryka”: Zobaczyliśmy szczątki szkieletu kobiecego, leżącego na prawym licu i wyposażonego bogato w rozmaite ozdoby … Na szyi tkwiły paciorki szklane, wisiorek ze złota i klamry srebrne…Położyłem sobie na dłoni złoty wisiorek, podniosłem go do oczu. Tak pięknej i misternej roboty, nie powstydziłby się chyba żaden najsławniejszy średniowieczny złotnik.


Złoty wisiorek gruszkowaty i złota klamerka esowata, zdjęcia z artykułu Tomasza Skorupki „Kowalewko pow. Oborniki. Cmentarzysko birytualne kultury wielbarskiej” (wersja internetowa), Muzeum Archeologiczne w Poznaniu

Archeolodzy badający groby Gotów, znajdują nie tylko złote i srebrne przedmioty ale także ślady ich rabunku, dokonywanego najczęściej wkrótce po pogrzebie. Badania cmentarzy kultury wielbarskiej wykazały ślady wąskich wykopów prowadzących do wnętrza grobów, dziurawienia trumien zrobionych z drewnianych kłód i wyszarpywania ozdób. Archeolodzy znajdywali nawet swego rodzaju „skarby”, będące nagromadzeniem takich łupów wyrabowanych z wielu grobów. Nienacki opisuje rozczarowanie przy odkrywaniu takiego okradzionego grobu: Paweł i Roman, student pierwszego roku archeologii, malutkimi jak do cukru szufelkami eksplorowali jamę grobową na południowym stoku wzgórza … Zobaczy Pan, znajdziemy tu złoto. Ja mam szczęście, panie – Paweł zapewniał Romana … A tymczasem grób wyglądał na wyrabowany. I to okradziony chyba niedługo po pochówku. Od strony północnej, na ciemnym tle jamy grobowej zaznaczała się trochę jaśniejsza plama. Jakby ślad późniejszego wkopu do starego grobu… Według narratora, zawód przy odkopywaniu tego grobu przeżywał jego brat, Paweł. W rzeczywistości to pewnie sam Nienacki pomagający przy wykopaliskach, był zawiedziony obrabowanym grobem. Zresztą nawet znalezienie złotego wisiorka to jednak mało, jak na sensacyjną powieść dla młodzieży. Wysłuchując wieczornych opowieści o Gotach oraz czytając książki otrzymane od archeologów, Nienacki dowiedział się o naprawdę sensacyjnym skarbie przypisywanym tej kulturze, a odkrytym sto lat wcześniej.


Karta tytułowa książki Aleksandra Odobescu „Tesaurul de la Petrosa” z 1900r

W 1837 roku w rejonie Pietroasa w Rumunii, dwaj chłopi odkopali kilkanaście metalowych przedmiotów, które jak się okazało były ze szczerego złota. Nieświadomi wartości znaleziska wydłubali kolorowe szkiełka (jak później ustalono były to granaty i inne kamienie szlachetne), złotą tacę pocięli na kawałki, drobne przedmioty sprzedali za niewielkie pieniadze. Jednym z tych przedmiotów był naszyjnik w postaci złotej obręczy z wygrawerowanym napisem runicznym GUTANI WIH HAILAG („Nienaruszalne Dziedzictwo Gotów” albo „Święta Relikwia Gotów”), który pozwolił na przypisanie skarbu właśnie Gotom. XIX-wieczni badacze wysunęli teorię, że była to część skarbca przedostatniego króla Wizygotów Atanaryka. Ten sam napis Nienacki umieścił na jednym z naczyń znalezionych przez Alfreda z Doliny.


Złoty naszyjnik z napisem runicznym ze skarbu z Pietroasa, ilustracja z książki Aleksandra Odobescu „Tesaurul de la Petrosa”

Być może archeolodzy w Węsiorach snuli marzenia o znalezieniu jakiegoś skarbu Gotów, chociaż dla nich sensacją i powodem do radości było już znalezienie małego wisiorka. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że o wielkim złotym skarbie marzył Nienacki, któremu naukowcy na pociechę podsunęli historię o rumuńskim odkryciu. Skarb z Pietroasa był co prawda o 300 lat młodszy niż groby i osady na Pomorzu, ale była to ta sama kultura Gotów. Nienacki dokonał dość karkołomnego zawiązania akcji wysyłając wojowników ze skarbem na tereny na których ich przodkowie mieszkali przed trzystu laty i topiąc ich w tamtejszym bagnie.


Rekonstrukcja tzw. naczynia ośmiokątnego ilustracja z książki Aleksandra Odobescu „Tesaurul de la Petrosa”

Opisy naczyń znalezionych przez Alfreda Rzyndę i wykorzystanych przez niego jako donice dla „figusów”, wzorowane są na skarbie z Pietroasa, czego zresztą Nienacki nie kryje Wyglądem swym przypominały nieco głębokie miseczki z dwoma uszami, Te uszy – były to oddane z całym realizmem pantery, długie i cienkie, jakby wygięte do jakiegoś ogromnego skoku. Tak samo wyglądały uchwyty dwóch złotych naczyń - ośmiokątnego i dziesięciokątnego, wchodzących w skład skarbu z Pietroasa. W skarbie były jeszcze dzban, bogato rzeźbiona patera, taca, napierśnik, naszyjniki, wielkie fibule zdobione granatami – wszystko ze szczerego złota o łącznej wadze około 19 kilogramów. Do czasu odkrycia grobu Tutanchamona, był to podobno największy złoty skarb znajdujący się w muzeum. Skarb z Pietroasa jest obecnie przechowywany w Narodowym Muzeum Historii Rumunii w Bukareszcie, stamtąd pochodzą poniższe fotografie.



Skarb z Pietroasa miał swoją burzliwą historię, wartą nakręcenia niejednego filmu. W 1875 roku skarb został skradziony, a kiedy po roku udało się go odzyskać, okazało się, że złodzieje pocięli na części pierścień z napisem runicznym. Napis został zniszczony, a do chwili obecnej trwają dyskusje miedzy historykami, jaka była jego pierwotna treść. W 1884 roku muzeum w którym skarb przechowywano uległo pożarowi, a skarb ratowano wyrzucając go przez okno. W 1916 roku, kiedy armia niemiecka zbliżała się do Bukaresztu, skarb został wywieziony do zaprzyjaźnionej z Rumunią Rosji. Wraz z precjozami z Pietroasa, do Rosji pojechał transport z wieloma innymi przedmiotami ze złota i sztabami bankowymi o łącznej wadze około 94 ton. Po wybuchu rewolucji, cały ten majątek został uznany za zaginiony. Tak też pisze o nim Nienacki – W czasie pierwszej wojny światowej „skarb Atanaryka” – bo taką nazwę nosił – przewieziony został do Moskwy, chciano go bowiem uchronić przed działaniami wojennymi. Lecz tu dosięgła go rewolucja (że też mu to wtedy wydrukowali !) i w wirze wojny domowej zaginął bezpowrotnie. W 1956 roku skarb został w końcu zwrócony przez „naród rosyjski” bratniemu narodowi rumuńskiemu, z 94 ton zwrócono jednak tylko kilkaset kilogramów, w tym większość skarbu Atanaryka. Do chwili obecnej rząd Rumunii stara się o odzyskanie od strony rosyjskiej równowartości utraconego złota.



To tzw. naczynie dziesięciokątne ze skarbu z Pietroasa, które po wydłubaniu przez znalazców kamieni szlachetnych, przybrało postać ażurowego koszyka. Fakt, iż Nienacki opisuje je jako "miseczkę" a nie koszyk sugeruje, że nie widział zdjęć odzyskanego skarbu, a jedynie rekonstrukcje z książki Aleksandra Odobescu, pokazanej mu zapewne przez Jerzego Kmiecińskiego.

Ilustracje z książki Tesaurul de la Petrosa, pochodzą ze strony internetowej Ministerstwa Kultury Rumunii. Informacje o kulturze wielbarskiej pochodzą z książki Andrzeja Kokowskiego „Goci. Od Skandzy do Campi Gothorum”,.
 
 
johny 
Moderator



Wiek: 44
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6851
Skąd: Łódź
Wysłany: 2016-02-09, 08:57   

Zacząłem czytać. Po raz pierwszy. na razie podoba mi się bardzo! :-)
_________________
... To live is to die... - Cliff Burton
volenti non fit iniuria!
When you walk through a storm, Hold your head up high, And don`t be afraid of the dark. At the end of a storm, There`s a golden sky...
Osiołkowi w żłoby dano...
http://johny.uchwycone-chwile.pl


 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-09, 09:46   

johny napisał/a:
Zacząłem czytać. Po raz pierwszy. na razie podoba mi się bardzo!


O! To napisz więcej jak skończysz.
Ja to czytałam raz jeden dawno temu i nic nie pamiętam :-)
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
zbychowiec 
Administrator



Pomógł: 2 razy
Dołączył: 10 Lip 2013
Posty: 5169
Wysłany: 2016-02-09, 09:48   

johny napisał/a:
Zacząłem czytać. Po raz pierwszy. na razie podoba mi się bardzo! :-)

Fajnie masz, cała przygoda przed Tobą :)
Dla mnie osobiście to jedna z najlepszych części, co już wielokrotnie powtarzałem :)
_________________
Przygodo, powiedz mi swe imię.
 
 
johny 
Moderator



Wiek: 44
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6851
Skąd: Łódź
Wysłany: 2016-02-09, 09:52   

Na razie klimat jest super, piękne Kaszuby, namioty i skarb... Palce lizać!
_________________
... To live is to die... - Cliff Burton
volenti non fit iniuria!
When you walk through a storm, Hold your head up high, And don`t be afraid of the dark. At the end of a storm, There`s a golden sky...
Osiołkowi w żłoby dano...
http://johny.uchwycone-chwile.pl


 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-09, 10:22   

johny napisał/a:
Na razie klimat jest super, piękne Kaszuby, namioty i skarb... Palce lizać!


Jeszcze trochę, a mnie zachęcisz :-)

Ja na razie czytam Zagadki Fromborka i coraz bardziej mam ochotę wybrać się do tego grodu Kopernika.
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
johny 
Moderator



Wiek: 44
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6851
Skąd: Łódź
Wysłany: 2016-02-09, 10:54   

Yvonne napisał/a:
Ja na razie czytam Zagadki Fromborka i coraz bardziej mam ochotę wybrać się do tego grodu Kopernika.

Frombork jest fantastyczny! A dźwięków organów w mroku fromobrskiej katedry nie zapomnę do końca życia! Jeden z najbardziej mistycznych momentów! :-)
_________________
... To live is to die... - Cliff Burton
volenti non fit iniuria!
When you walk through a storm, Hold your head up high, And don`t be afraid of the dark. At the end of a storm, There`s a golden sky...
Osiołkowi w żłoby dano...
http://johny.uchwycone-chwile.pl


 
 
johny 
Moderator



Wiek: 44
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6851
Skąd: Łódź
Wysłany: 2016-02-12, 09:43   

Skończyłem... Książka bardzo, bardzo fajna! Tak jak już wspomniałem wyżej, sam jej klimat to wielki plus. Kaszuby, ciche spokojne jezioro z tajemniczym domem i wyspą. Nienacki - przepraszam za wyrażenie - cholernie dobrze buduje klimat. Czytając wydaje się nam, że to niemal my śpimy w tych namiotach... Od razu w człowieku budzi się duch przygody. Tym bardziej jest to intensywne z uwagi na Niewidzialny Zlot. Do tego oczywiście masa informacji o historii Gotów i generalnie historii pierwszych wieków po Chrystusie. Dla mnie zawsze było to zastanawiające co było przed Mieszkiem I. Tu mam trochę odpowiedzi na swoje pytania.
No i kobiety, kobiety, kobiety ... :-D Nienacki nie byłby sobą gdyby nie relacji damsko - męskich nie postawił na jednym z wiodących wątków. Jego układ z Krystyną, hmmm sam nie wiem jak to napisać, był specyficzny. :-D Czy ktoś kiedyś do Tomasza zwracał się per: Panie Tomku? :-D Jedno jest pewne kolejne takie zdarzenie o takim ładunku emocjonalnym miało chyba miejsce dopiero w Niewidzialnych przy okazji spotkania z Gretą Herbst.
Jest też trochę moralizatorstwa zupełnie uzasadnionego i wskazanie nam hierarchii wartości.
Na szczęście jak to u Nienackiego wszystko kończy się happy endem.
Podsumowując, cieszę się że mogłem przeczytać tę książkę zupełnie "na świeżo", to był taki podmuch tego co lat temu dziesiąt sprawiło, że pokochałem Samochodziki. Polecam!
_________________
... To live is to die... - Cliff Burton
volenti non fit iniuria!
When you walk through a storm, Hold your head up high, And don`t be afraid of the dark. At the end of a storm, There`s a golden sky...
Osiołkowi w żłoby dano...
http://johny.uchwycone-chwile.pl


Ostatnio zmieniony przez johny 2016-02-12, 09:45, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
TomaszK 
Moderator



Wiek: 56
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 4566
Wysłany: 2016-02-12, 14:11   

Cieszę się, że nowy forowicz dołączył do grona wielbicieli "Atanaryka". Uważam tę książkę za jedną z lepszych z serii, bo była jeszcze pisana dla dorosłych.
_________________
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 41
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 9552
Wysłany: 2016-02-12, 20:49   

johny napisał/a:
Dla mnie zawsze było to zastanawiające co było przed Mieszkiem I.

Nienacki też się nad tym zastanawiał:
Co było przed Mieszkiem?
Rzuć okiem na strony 1 i 5.
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-18, 15:45   

Wypożyczyłam dzisiaj :-)
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
TomaszK 
Moderator



Wiek: 56
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 4566
Wysłany: 2016-02-18, 18:07   

Czesio1 napisał/a:
johny napisał/a:
Dla mnie zawsze było to zastanawiające co było przed Mieszkiem I.

Nienacki też się nad tym zastanawiał:
Co było przed Mieszkiem?
Rzuć okiem na strony 1 i 5.

Niesamowite ! Gdzie to znalazłeś ? Czy są dostępne wszystkie numery "Odgłosów", czy tylko ten ?
_________________
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 41
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 9552
Wysłany: 2016-02-18, 18:26   

TomaszK napisał/a:

Niesamowite ! Gdzie to znalazłeś ? Czy są dostępne wszystkie numery "Odgłosów", czy tylko ten ?

Z tego co widzę są dostępne numery z lat 1958-1992:
Odgłosy Łódzkie
Zassałem tak z ciekawości 1960 rocznik i zacząłem przeglądanie. I właśnie trafił mi w oko artykuł Nienackiego.
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
templariusz72 
Głodny przygód
opis w budowie :)



Wiek: 46
Dołączył: 28 Kwi 2014
Posty: 205
Skąd: Solec Kujawski
Wysłany: 2016-02-19, 12:44   

Jestem własnie w trakcie czytania "Atanaryka",o dziwo to moj pierwszy kontakt z ta ksiazka i w przeciwienstwie do "pierwszej przygody" gdzie przez wiekszosc czasu ziewałem z nudów, napisana całkiem klimatycznie. Jednak z koncowym werdyktem wstrzymam sie do jej ukonczenia.
Same kamienne kregi w Odrach jak najbardziej warte odwiedzenia , panuje tam dosc specyfinczna atmosfera.
Ostatnio zmieniony przez templariusz72 2016-02-19, 22:56, w całości zmieniany 3 razy  
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-22, 18:32   

Czytam, czytam, czytam ...

Już samo to wskazuje na to, jak ciężko mi się czyta :-/
Nie podoba mi się ta książka.
Jestem przekonana, że gdybym kiedyś zaczęła znajomość z Nienackim od Atanaryka, nigdy nie przeczytałabym żadnej innej jego książki. Zatem chwała niebiosom, że tak nie było :-)

Ciężka jest ta opowieść. Aż nie chce mi się wierzyć, że te wszystkie historyczne fragmenty wyszły spod pióra Nienackiego. Przecież w każdej innej jego książce o przygodach Tomasza są one podane w sposób przystępny, lekki i bardzo, bardzo wciągający. W Atanaryku, excusez le mot - nudzą. Nudzą niemiłosiernie. Są takie jakieś nieociosane i niestrawne.
Sporo zbędnych powtórzeń, tak jakby zabrakło pomysłu. Co druga strona wtrącenie o Gotach, czy byli, czy nie byli - no ile można?! Co trzecią stronę o figusach!
Ja naprawdę jestem cierpliwa i niczym papier, zniosę wiele. Ale i na moją cierpliwość przychodzi czasem kres.

Postaci też takie jakieś niepanazbigniewowe.
W kanonie postaci żyją, bawią, irytują, intrygują, zapraszają do przygody i do współzawodnictwa na różnych płaszczyznach. Tutaj - są mi całkowicie obojętne. One i ich poczynania.

Nawet nie mam ochoty jej skończyć ...
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

Ostatnio zmieniony przez Yvonne 2016-02-22, 18:49, w całości zmieniany 4 razy  
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 41
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 9552
Wysłany: 2016-02-22, 19:10   

Yvonne napisał/a:

Ciężka jest ta opowieść. Aż nie chce mi się wierzyć, że te wszystkie historyczne fragmenty wyszły spod pióra Nienackiego. Przecież w każdej innej jego książce o przygodach Tomasza są one podane w sposób przystępny, lekki i bardzo, bardzo wciągający. W Atanaryku, excusez le mot - nudzą. Nudzą niemiłosiernie. Są takie jakieś nieociosane i niestrawne.

Yvonne, bo Atanaryk to nie Tomasz. I tego się trzymajmy. :-)
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
PawelK 
Moderator



Dołączył: 27 Lip 2013
Posty: 3678
Wysłany: 2016-02-22, 20:01   

Yvonne napisał/a:
Postaci też takie jakieś niepanazbigniewowe.


Zauważ, że zaczął pisać tą powieść w 1958 roku a wydano ją w 1960, czyli też ciężko mu szło :-)
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-22, 20:02   

PawelK napisał/a:

Zauważ, że zaczął pisać tą powieść w 1958 roku a wydano ją w 1960, czyli też ciężko mu szło


Myślisz, że tak się nad nią męczył jak ja teraz czytając ją? :-D
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
TomaszK 
Moderator



Wiek: 56
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 4566
Wysłany: 2016-02-22, 20:58   

Yvonne napisał/a:
Ciężka jest ta opowieść. Aż nie chce mi się wierzyć, że te wszystkie historyczne fragmenty wyszły spod pióra Nienackiego. Przecież w każdej innej jego książce o przygodach Tomasza są one podane w sposób przystępny, lekki i bardzo, bardzo wciągający. W Atanaryku, excusez le mot - nudzą. Nudzą niemiłosiernie. Są takie jakieś nieociosane i niestrawne.
W kanonie postaci żyją, bawią, irytują, intrygują, zapraszają do przygody i do współzawodnictwa na różnych płaszczyznach. Tutaj - są mi całkowicie obojętne. One i ich poczynania.

"Atanaryk", podobnie jak "Uroczysko" i "Pozwolenie na przywóz lwa", pisane były dla dorosłych. A kanon był adresowany do dużo młodszych czytelników. Stąd jak myślę, inny sposób zarysowania postaci.
_________________
 
 
zbychowiec 
Administrator



Pomógł: 2 razy
Dołączył: 10 Lip 2013
Posty: 5169
Wysłany: 2016-02-22, 21:44   

TomaszK napisał/a:
Yvonne napisał/a:
Ciężka jest ta opowieść. Aż nie chce mi się wierzyć, że te wszystkie historyczne fragmenty wyszły spod pióra Nienackiego. Przecież w każdej innej jego książce o przygodach Tomasza są one podane w sposób przystępny, lekki i bardzo, bardzo wciągający. W Atanaryku, excusez le mot - nudzą. Nudzą niemiłosiernie. Są takie jakieś nieociosane i niestrawne.
W kanonie postaci żyją, bawią, irytują, intrygują, zapraszają do przygody i do współzawodnictwa na różnych płaszczyznach. Tutaj - są mi całkowicie obojętne. One i ich poczynania.

"Atanaryk", podobnie jak "Uroczysko" i "Pozwolenie na przywóz lwa", pisane były dla dorosłych. A kanon był adresowany do dużo młodszych czytelników. Stąd jak myślę, inny sposób zarysowania postaci.

Otóż to. Ja jednak znacznie bardziej wolę podejście Nienackiego prezentowane w jego wczesnych powieściach z Tomaszem N. w roli głównej. Nawet te długie dywagacje na tematy historyczne stają się niezwykle ciekawe gdy zagłębić się w kontekst i gdy człowiek zaczyna je łączyć ze zdarzeniami, które miały miejsce w naszym sąsiedztwie w opisywanym czasie. Zaryzykowałbym tezę, że późniejsze książki o PS spłaszczają temat. Im człowiek starszy, tym ciężej się czyta te późniejsze (ich infantylność staje się ciężka do przełknięcia), a przyjemniej wcześniejsze.
_________________
Przygodo, powiedz mi swe imię.
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-23, 08:42   

zbychowiec napisał/a:

TomaszK napisał/a:
Yvonne napisał/a:
Ciężka jest ta opowieść. Aż nie chce mi się wierzyć, że te wszystkie historyczne fragmenty wyszły spod pióra Nienackiego. Przecież w każdej innej jego książce o przygodach Tomasza są one podane w sposób przystępny, lekki i bardzo, bardzo wciągający. W Atanaryku, excusez le mot - nudzą. Nudzą niemiłosiernie. Są takie jakieś nieociosane i niestrawne.
W kanonie postaci żyją, bawią, irytują, intrygują, zapraszają do przygody i do współzawodnictwa na różnych płaszczyznach. Tutaj - są mi całkowicie obojętne. One i ich poczynania.

"Atanaryk", podobnie jak "Uroczysko" i "Pozwolenie na przywóz lwa", pisane były dla dorosłych. A kanon był adresowany do dużo młodszych czytelników. Stąd jak myślę, inny sposób zarysowania postaci.

Otóż to.


Pozwolę sobie się nie zgodzić z kolegami :-)
Przecież inne powieści Nienackiego, również pisane dla dorosłych, mają wspaniale odmalowane postaci, które żyją na kartach książki, wywołują emocje u czytalnika i interesują tegoż.
Zatem to nie jest kwestia wieku docelowego odbiorcy.

"Atanaryk" dla mnie jest książką po prostu nudną. Wybaczcie, ale naprawdę nic mnie w niej nie pociąga.
Owszem, miejsce akcji kojarzące się z wakacjami i przygodą, jezioro, wyspa itd - wszystko to jest w porządku, ale nie wystarczy. Nie wystarczy ...
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

Ostatnio zmieniony przez Yvonne 2016-02-23, 08:43, w całości zmieniany 3 razy  
 
 
templariusz72 
Głodny przygód
opis w budowie :)



Wiek: 46
Dołączył: 28 Kwi 2014
Posty: 205
Skąd: Solec Kujawski
Wysłany: 2016-02-23, 09:59   

Yvonne napisał/a:

Przecież inne powieści Nienackiego, również pisane dla dorosłych, mają wspaniale odmalowane postaci, które żyją na kartach książki, wywołują emocje u czytalnika i interesują tegoż.
Zatem to nie jest kwestia wieku docelowego odbiorcy.

"Atanaryk" dla mnie jest książką po prostu nudną. Wybaczcie, ale naprawdę nic mnie w niej nie pociąga.
Owszem, miejsce akcji kojarzące się z wakacjami i przygodą, jezioro, wyspa itd - wszystko to jest w porządku, ale nie wystarczy. Nie wystarczy ...

Nie zgodzę się z koleżanka , o ile"Pierwsza przygoda" wynudziła mnie niemiłosiernie i generalnie miałem problem z doczytaniem jednym ciągiem całego rozdziału (najczęsciej zasypiałem w trakcie) , tak "Antaryk" przypomina mi moje ukochane "Uroczysko" , klimat wręcz wylewa się z tej pozycji a człowiek ma wrażenie osobistego uczestnictwa w opisywanych tam wydarzeniach i o nudzie nie ma absolutnie mowy.
Natomiast zgadzam sie ze Zbychowcem ze da sie zauwazyc iz pożniejsze "samochodziki" były raczej skierowane do młodszego czytlenika
Ostatnio zmieniony przez templariusz72 2016-02-23, 10:28, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-23, 10:28   

templariusz72 napisał/a:
człowiek ma wrażenie osobistego uczestnictwa w opisywanych tam wydarzeniach


Ja nie mam takiego wrażenia. Nic a nic.
Dowodem na to jest fakt, że czytam tę książkę od 3 dni i nie mogę skończyć, bo akcja mnie w ogóle nie wciągnęła...
A klasyczne samochodziki pochłaniam w jedno popołudnie.

templariusz72 napisał/a:
"Antaryk" przypomina mi moje ukochane "Uroczysko"


I tu może leży pies pogrzebany.
Ja "Uroczyska" również nie lubię.
Moim zdaniem te książki są niewiarygodne postaciowo, że się tak wyrażę.

I powtórzę - cieszę się, że nie zaczęłam mojej przygody z Nienackim od żadnej z tych książek, bo pewnie by mnie tu dzisiaj nie było ;-)
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

Ostatnio zmieniony przez Yvonne 2016-02-23, 10:29, w całości zmieniany 2 razy  
 
 
templariusz72 
Głodny przygód
opis w budowie :)



Wiek: 46
Dołączył: 28 Kwi 2014
Posty: 205
Skąd: Solec Kujawski
Wysłany: 2016-02-23, 11:30   

Yvonne napisał/a:
templariusz72 napisał/a:
człowiek ma wrażenie osobistego uczestnictwa w opisywanych tam wydarzeniach


Ja nie mam takiego wrażenia. Nic a nic.
Dowodem na to jest fakt, że czytam tę książkę od 3 dni i nie mogę skończyć, bo akcja mnie w ogóle nie wciągnęła...
A klasyczne samochodziki pochłaniam w jedno popołudnie.

templariusz72 napisał/a:
"Antaryk" przypomina mi moje ukochane "Uroczysko"


I tu może leży pies pogrzebany.
Ja "Uroczyska" również nie lubię.
Moim zdaniem te książki są niewiarygodne postaciowo, że się tak wyrażę.

I powtórzę - cieszę się, że nie zaczęłam mojej przygody z Nienackim od żadnej z tych książek, bo pewnie by mnie tu dzisiaj nie było ;-)


Ivonne jak to mówia "sa gusta i guściki" ;-) a tak całkiem powaznie to skoro nie przypadło Ci do gustu "Uroczysko" to faktycznie "Antaryka" możesz spokojnie sobie podarować
 
 
Nietajenko 
Forowy Badacz Naukowy
Użytkownik chwilowo nieaktywny



Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 970
Skąd: Olsztyn
Wysłany: 2016-02-23, 11:31   

Ja stawiam siebie zdecydowanie po stronie wielbicieli tej pozycji. Yvonne, a może ty czytasz przeróbkę Warmii a nie Atanaryka. Bo Atanaryk to powieść zdecydowanie klimatyczna i trochę tajemnicza. Bogaty rys historyczny to jedna z perełek powieści. Yvonne, daj powieści jeszcze szanse i podejdź do niej bez początkowych uprzedzeń. Co do Pozwolenia to również polecam oryginał. Jak dla mnie jest to jedna z najlepszych powieści Nienackiego. Ustępuje może tylko Dagome Iudex.
_________________
Refert non fatigo et consolatoria calceamenta...
Harpagan http://www.harpagan.pl/rajd/
 
 
Yvonne 
Moderator



Wiek: 39
Dołączyła: 09 Lip 2013
Posty: 6829
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2016-02-23, 12:19   

Nietajenko napisał/a:
Yvonne, a może ty czytasz przeróbkę Warmii a nie Atanaryka


No właśnie nie. Czytam DOBRE wydanie, to żółte z butami i skarpetkami w paski :-)

Nietajenko napisał/a:
Yvonne, daj powieści jeszcze szanse i podejdź do niej bez początkowych uprzedzeń


Ależ ja ją zaczęłam czytać bez żadnych uprzedzeń! Pisałam przecież, że czytałam ją jeden raz dawno temu i niczego z niej nie pamiętam, zatem chcę przeczytać jakby na nowo.
Dlaczego uważasz, że się uprzedziłam? To, co napisałam, napisałam po przeczytaniu około 3/4 całości.
No co zrobić? Nie podoba mi się i już.

Ale, jak słusznie zauważył Templariusz, każdemy podoba się co innego, dlatego rozumiem, że są i zwolennicy tej książki.
Chociaż nie rozumiem jak to możliwe ;-) ;-) ;-)
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

Ostatnio zmieniony przez Yvonne 2016-02-23, 12:21, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
TomaszK 
Moderator



Wiek: 56
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 4566
Wysłany: 2016-02-23, 12:26   

Yvonne napisał/a:
I powtórzę - cieszę się, że nie zaczęłam mojej przygody z Nienackim od żadnej z tych książek, bo pewnie by mnie tu dzisiaj nie było ;-)

To chyba rzeczywiście kwestia gustu, bo ja zacząłem kontakt z Nienackim (nie licząc filmu "Templariusze") od "Uroczyska" i nadal jest to moja ulubiona książka z serii . Muszę wrócić do Atanaryka, żeby przypomnieć sobie jak przedstawione są postacie, ale co do "Uroczyska", to postacie są wyraziste, barwne i bardzo realne.
Odnoszę wrażenie, że o tym czy lubimy daną książkę (z serii o Panu Samochodziku) decyduje to, kiedy ją czytaliśmy pierwszy raz. "Uroczysko", "Niesamowity dwór", "Wyspę złoczyńców", czytałem w dzieciństwie i bardzo je lubię. Natomiast "Niewidzialnych" i "Winnetou" czytałem dużo później i nie przypadli mi do gustu.
_________________
 
 
Czesio1 
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 41
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 9552
Wysłany: 2016-02-23, 12:49   

TomaszK napisał/a:

Odnoszę wrażenie, że o tym czy lubimy daną książkę (z serii o Panu Samochodziku) decyduje to, kiedy ją czytaliśmy pierwszy raz.

Ja bym tu jeszcze dodał okoliczności. Bo ja pierwszy raz sięgnąłem po "Uroczysko" niejako na rozkaz (przed konkursem) i też książka mnie nie zachwyciła.

TomaszK napisał/a:
Natomiast "Niewidzialnych" i "Winnetou" czytałem dużo później i nie przypadli mi do gustu.

Liczę po cichu TomaszKu, że zmienisz zdanie po majowym weekendzie ;-)
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
templariusz72 
Głodny przygód
opis w budowie :)



Wiek: 46
Dołączył: 28 Kwi 2014
Posty: 205
Skąd: Solec Kujawski
Wysłany: 2016-02-23, 14:46   

TomaszK napisał/a:
Yvonne napisał/a:
I powtórzę - cieszę się, że nie zaczęłam mojej przygody z Nienackim od żadnej z tych książek, bo pewnie by mnie tu dzisiaj nie było ;-)

To chyba rzeczywiście kwestia gustu, bo ja zacząłem kontakt z Nienackim (nie licząc filmu "Templariusze") od "Uroczyska" i nadal jest to moja ulubiona książka z serii . Muszę wrócić do Atanaryka, żeby przypomnieć sobie jak przedstawione są postacie, ale co do "Uroczyska", to postacie są wyraziste, barwne i bardzo realne.
Odnoszę wrażenie, że o tym czy lubimy daną książkę (z serii o Panu Samochodziku) decyduje to, kiedy ją czytaliśmy pierwszy raz. "Uroczysko", "Niesamowity dwór", "Wyspę złoczyńców", czytałem w dzieciństwie i bardzo je lubię. Natomiast "Niewidzialnych" i "Winnetou" czytałem dużo później i nie przypadli mi do gustu.

Trafiłes Tomaszu w samo sedno zagadnienia :564: Moja przygoda z Panem Samochodzikiem zaczeła sie od "Niesamowitego Dworu" ktory do dnia dzisiejszego jest w/g mnie najlepszą ksiazka jaka kiedykolwiek czytałem, poprzez genialne " Uroczysko" i "Wyspe złoczyńcow" a skonczywszy na owszem całkiem niezłych ale juz nie tak bardzo porywajacych kolejnych cześciach.
Ostatnio zmieniony przez templariusz72 2016-02-23, 14:51, w całości zmieniany 2 razy  
 
 
johny 
Moderator



Wiek: 44
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6851
Skąd: Łódź
Wysłany: 2016-02-23, 16:03   

Nietajenko napisał/a:
Ja stawiam siebie zdecydowanie po stronie wielbicieli tej pozycji. Yvonne, a może ty czytasz przeróbkę Warmii a nie Atanaryka. Bo Atanaryk to powieść zdecydowanie klimatyczna i trochę tajemnicza. Bogaty rys historyczny to jedna z perełek powieści. Yvonne, daj powieści jeszcze szanse i podejdź do niej bez początkowych uprzedzeń. Co do Pozwolenia to również polecam oryginał. Jak dla mnie jest to jedna z najlepszych powieści Nienackiego. Ustępuje może tylko Dagome Iudex.

Podpisuję się pod tym w 100% :-)
Jeżeli SA jest sły to co można powiedzieć o UFO? :shock:
_________________
... To live is to die... - Cliff Burton
volenti non fit iniuria!
When you walk through a storm, Hold your head up high, And don`t be afraid of the dark. At the end of a storm, There`s a golden sky...
Osiołkowi w żłoby dano...
http://johny.uchwycone-chwile.pl


Ostatnio zmieniony przez johny 2016-02-23, 16:04, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo. Template GreyBlue v 0.2 created by Nasedo.