Z przygodą na ty

Myślę, że Prus zasługuje na osobny wątek, zatem zakładam.

"Lalka" na razie mnie zbytnio nie wciągnęła (za dużo polityki, a to temat, którego bardzo nie lubię), ale pierwsze literackie smaczki już zauważam, jak na przykład:

"... trzej subiekci: jeden mizerny blondyn, wyglądający jakby co godzinę umierał na suchoty, drugi szatyn z brodą filozofa a ruchami księcia i trzeci elegant, który nosił zabójcze dla płci pięknej wąsiki, pachnąc przy tym jak laboratorium chemiczne."

Bardzo lubię takie plastyczne opisy. Mam ich już przed oczami. Tych subiektów

zbychowiec pisze: Nie cierpiałem prozy Prusa w latach szkolnych, dołowała (a właściwie dobijała) mnie. Teraz powoli się do niej przekonuję... Mądry człowiek to był, ten Prus...

Niestety, "przerabianie" książek jako lektur w szkole skutecznie zabija (w większości przypadków, bo oczywiście zawsze znajdzie się jakiś wybitny pedagog) możliwość zachwycenia się daną książką.
Moja mądra Matka czytywała mi jako "wierszyki" fragmenty Pana Tadeusza, dzięki czemu sięgnąłem po niego sam zanim musiałem, i przeczytałem z wypiekami na twarzy. Jakbym zaczął od lektury szkolnej, to pewnie byłoby jak z "Dziadami", które zaczęły mi się podobać już w mocno dorosłym wieku.

A w ramach szkoły i czytelnictwa, przypomniała mi się historyjka. Chyba w III klasie podstawówki Mama została wezwana do szkoły, i jak przyszła, to została powitana informacją: Pani dziecko w ogóle niczego nie czyta!. Mama oczy w słup, bo ja w tym wieku byłem czytelnikiem nałogowym, jak nie miałem literek w zasięgu wzroku to byłem chory, więc Mama z pewną taką nieśmiałością pozowoliła sobie zaprotestować i spytała, skąd taki wniosek. Na co wychowawczyni wyciągnęła kwit z bibilioteki i triumfalnie stwierdziła: Proszę spojrzeć - przez rok żadnych wypożyczeń!. Mama jeszcze próbowała tłumaczyć, że książki mamy w domu, na co wychowawczyni roześmiała się szyderczo i stwierdziła No nie powie mi pani, że wszystkie!. Wszystkich rzeczywiście nie mieliśmy , więc Mama poczuła się pokonana.

Dosyć szybko wyszło o co chodzi, mianowicie o współzawodnictwo międzyklasowe, którego jednym z zakresów było "czytelnictwo", rozliczane na podstawie liczby wypożyczonych książek. Więc potem dla świetego spokoju wypożyczałem cokolwiek, trzymałem przez tydzień w domu i zwracałem nie czytając. Mógłbym w sumie czytać, gdyby nie to, że tego, co czytywałem, jakoś nie chcieli mi wypożyczać, tylko jakieś głupoty dla dzieci .

Takie czasy. To było tak głupie, że aż śmieszne.

WZtka jest obowiązkowa. Walczymy o Złotą Patelnię

irycki pisze:...wychowawczyni wyciągnęła kwit z biblioteki i triumfalnie stwierdziła: Proszę spojrzeć - przez rok żadnych wypożyczeń!.

No popatrz Ja też dużo czytałem, ale oprócz domowych książek, korzystałem również z biblioteki. Pamiętam, że jak pierwszy raz tam poszedłem (to też chyba była III klasa) i poprosiłem o coś przygodowego, dostałem "Chłopów" (!) i "Podróż za jeden uśmiech". "Chłopów" oczywiście nie tknąłem, a z "Podróży" przeczytałem pierwszy rozdział i poległem. Ale niewiele straciłem, bo w chyba w rok później obejrzałem serial w telewizji.
A wracając do Prusa, pamiętam z tamtego okresu fragment jego opowiadania wydrukowanego w czasopiśmie "Horyzonty techniki dla dzieci", o tarciu. Nie pamiętam jego tytułu, ale chodziło w nim o to, że bohater stwierdził, że tarcie jest niepotrzebne i nazajutrz obudził się w świecie pozbawionym tarcia. Niesamowite, pamiętam to do dziś ! A fascynacja Prusa fizyką i chemią, przejawia się chociażby w umieszczeniu w "Lalce" metalu lżejszego od powietrza. Ktoś to pamięta ? Zgłębiałem później ten temat i ustaliłem, że aluminium, najlżejszy wówczas metal, został odkryty krótko przed powstaniem książki. Zapewne zainspirowało to autora do wymyślenia metalu jeszcze lżejszego.

TomaszK pisze:korzystałem również z biblioteki

Widocznie nie miałeś wszystkich książek w domu, albo czytałeś te dla dzieci

TomaszK pisze: A fascynacja Prusa fizyką i chemią, przejawia się chociażby w umieszczeniu w "Lalce" metalu lżejszego od powietrza. Ktoś to pamięta ?

W sensie, że było coś takiego w Lalce? Tak, ostatnio oglądaliśmy Lalkę i Ania rozważała akurat ten kawałek. W sensie "o co chodziło".

TomaszK pisze: A fascynacja Prusa fizyką i chemią, przejawia się chociażby w umieszczeniu w "Lalce" metalu lżejszego od powietrza. Ktoś to pamięta ?

Nie tylko pamięta ale dość często odświeża. Ja bardzo lubię i oglądać Lalkę i słuchać audiobooka. I przyznam się, że zastanawiało mnie skąd u Prusa pojawił się właśnie ten wątek. Ciekawiło mnie skąd czerpał takie wiadomości.

zbychowiec pisze:

irycki pisze:Niestety, "przerabianie" książek jako lektur w szkole skutecznie zabija (w większości przypadków, bo oczywiście zawsze znajdzie się jakiś wybitny pedagog) możliwość zachwycenia się daną książką.
Moja mądra Matka czytywała mi jako "wierszyki" fragmenty Pana Tadeusza, dzięki czemu sięgnąłem po niego sam zanim musiałem, i przeczytałem z wypiekami na twarzy. Jakbym zaczął od lektury szkolnej, to pewnie byłoby jak z "Dziadami", które zaczęły mi się podobać już w mocno dorosłym wieku.

We mnie konieczność nauczenia się na pamięć pierwszej strony "Pana Tadeusza" skutecznie zabiła chęć lektury. Do dzisiaj go nie przeczytałem (i nie czuję się z tego powodu jakoś gorzej). Z tego, co wiem, o tej książce, to do jej lektury jest potrzebne głębokie zrozumienie kontekstu historycznego i kulturowego. Ja go jeszcze nie mam, ale intensywnie nad tym pracuję i myślę, że już niedługo będę mógł ją przeczytać w sposób kompletnie świadomy.

Mam identycznie jak Ty! Wiele razy zabierałem się ale poległem... Ale może kiedyś, w końcu...

zbychowiec pisze:We mnie konieczność nauczenia się na pamięć pierwszej strony "Pana Tadeusza" skutecznie zabiła chęć lektury

No i właśnie na tym polega problem. Konieczność nauczenia się...

zbychowiec pisze:Z tego, co wiem, o tej książce, to do jej lektury jest potrzebne głębokie zrozumienie kontekstu historycznego i kulturowego.

Zawracanie Wisły kijem! Jakie "głębokie zrozumienie konstekstu", na miłość boską?! Może i bez "głębokiego zrozumienia" jakieś tam niuanse mogą umknąć, ale przecież nie o to chodzi. To należy czytać tak jak powieści "płaszcza i szpady" tyle że napisaną wierszem. Jest romans, jest zatarg rodowy, bitwa, masa humoru... Największą szkodę tej książce przyniosło postawienie jej na piedestale, och, ach, poemat narodowy i świętość, podchodzić tylko na kolanach i w nabożnym skupieniu!

zbychowiec pisze:Z tego, co wiem, o tej książce, to do jej lektury jest potrzebne głębokie zrozumienie kontekstu historycznego i kulturowego.

To jest problem większości lektur szkolnych, które "nie pasują" do wieku i wiedzy czytających. Nie tylko ludzie nie rozumieją tego co czytają ale jeszcze, w wielu wypadkach, szkoła skutecznie obrzydza utwory.

TomaszK pisze: A wracając do Prusa, pamiętam z tamtego okresu fragment jego opowiadania wydrukowanego w czasopiśmie "Horyzonty techniki dla dzieci", o tarciu. Nie pamiętam jego tytułu, ale chodziło w nim o to, że bohater stwierdził, że tarcie jest niepotrzebne i nazajutrz obudził się w świecie pozbawionym tarcia. Niesamowite, pamiętam to do dziś !

Jest to opowiadanie Dziwna historia.

Co do tego wątku science-fiction w Lalce, to rzecz została opisana, niestety tak na gorąco nie wskażę źródeł. Ogólnie jest to świadectwo dużej wiedzy Prusa na temat aktualnych postępów nauki. Wówczas badania związane np. z odkryciami pierwiastków i ich właściwości stanowiły awangardę nauki. Można to prześledzić np. sprawdzając listę laureatów nagród Nobla z tego okresu.

Fascynacja Prusa nauką i techniką to rzecz powszechnie znana. JEśli chodzi o metal lżejszy od powietrza, to wziął się on z przekonania ówczesnych naukowców, że maszyna cięższa od powietrza nie ma szans latać. Balony był już znane, ale balony są bardzo mało praktyczne. No ale gdyby udało się odkryć metal lżejszy od powietrza, to umożliwiłoby to zbudowanie prawdziwych "statków powitetrznych"

Pana Tadeusza czytałem, gdy był lekturą bodaj w 8 klasie. Rówieśnicy narzekali, że to jest niezrozumiałe, ale pewnie powodem było czytanie po całym wersie bez zwracania uwagi gdzie jest kropka albo przecinek. Ja czytałem jak prozę i pewnie dlatego dałem radę. Bardzo mi się podobało.

Poza PT nic Mickiewicza nie trawię

Pierwszej strony nie nauczyłem się na pamięć, wydawało mi się, że zadane były tylko 4 pierwsze wersy. Oczywiście dostałem pałę, ale to nie była zbyt wielka cena za oszczędność mojego czasu (bo uczenie się na pamięć idzie mi bardzo źle).

Vasco pisze: Pierwszej strony nie nauczyłem się na pamięć, wydawało mi się, że zadane były tylko 4 pierwsze wersy. Oczywiście dostałem pałę, ale to nie była zbyt wielka cena za oszczędność mojego czasu (bo uczenie się na pamięć idzie mi bardzo źle).

A wiesz, że czasami znajomość pierwszej strony może uratować życie?

Vasco pisze:Pierwszej strony nie nauczyłem się na pamięć, wydawało mi się, że zadane były tylko 4 pierwsze wersy.

Cytat z 40-latka:
- Odrobiłeś lekcje ?
- Mam się tylko nauczyć na pamięć od "Litwo" do "siedzą".

Ja do dziś pamiętam tylko cztery pierwsze wersy.

No i to jest własnie wielka krzywda, którą tej książce robi polski system edukacji. Po co, ja się pytam, po jaką ciężką cholerę?!

Nie przesadzacie trochę z tą krzywdą z ramienia systemu edukacji?
Kanon lektur jest jaki jest. Zapewne można byłoby go zmodyfikować, ale ile osób tyle pomysłów na tytuły. Pewne książki po prostu TRZEBA znać, a kto ma nas zmusić do ich przeczytania, jak nie nauczyciele polskiego czy panie z biblioteki? Podejrzewam, że gdyby nie szkoła, to nigdy nie przeczytałabym wielu ciekawych powieści, dramatów czy wierszy. Zatem ja jestem wdzięczna szkołom i uczelni, że pewne tytuły zostały mi narzucone. W wolnych chwilach można czytać książki dowolne, przecież nikt tego nikomu nie broni. Tak też ja robiłam.
Kanon ojczystej literatury znać trzeba, tak jak trzeba znać historię i geografię swojego kraju.
Powiem wprost - podczas mojej szkolnej i uniweryteckiej edukacji nie przeczytałam tylko jednej lektury. JEDNEJ przez te wszystkie lata. "Chłopów". Nie dałam rady przebrnąć przez ten język.
Wszystkie inne przeczytałam w całości. Oczywiście niektóre chętnie i z zapałem, inne mozolnie i denerwując się. Ale uważam, że warto było je wszystkie przeczytać.
Co do nauki fragmentu "Pana Tadeusza" na pamięć. Też chyba przesadzacie. To piękne wersy, warte tego, aby się ich nauczyć i powtarzając je podziwiać melodię języka mickiewiczowskiego.
Poza tym takie zadania świetnie ćwiczą pamięć!
W liceum miałam polonistkę, która wymagała od nas cytatów z każdej lektury i utworu, który przerabialiśmy. Uważała, że kto nie zna cytatu, to nie zna lektury
Ale wiecie, że ja do dzisiaj pamiętam piękne rozbudowane porównania homeryckie, motta do książek itp.?
Kto wie, może właśnie dlatego, że tak chętnie się tego wszystkiego uczyłam, mam do dzisiaj bardzo dobrą pamięć i wszystko łatwo zapamiętuję?
No, prawie wszystko

Inną kwestią jest dopasowanie lektury do wieku, ale tu też nie ma złotego środka, bo dzieciaki bardzo się różnią dojrzałością i wiedzą.

Wiem, że zboczyliśmy z Prusa ale dyskusja nie była o tym co kto lubił/nie lubił w lekturach tylko o zasadzie niedopasowania kanonu lektur do wiedzy i możliwości zrozumienia utworów, które są w tym kanonie.

Stosując Twoją teorię Yvonne, czyli patrząc przez pryzmat "ja" - to ja mam odruch wymiotny na wspomnienie Chłopców z Placu Broni, Łyska z pokładu Idy, Anielki, Antka i Janka Muzykanta. Trylogię zaczynałem czytać w podstawówce wielokrotnie i nigdy nie doczytałem, wtedy gdy miałem wystarczającą wiedzę przeczytałem jednym tchem a później czytałem pasjami ulubione fragmenty.
Co to oznacza? Faktycznie nic, oprócz tego, że zupełnie inaczej patrzyłem na literaturę niż Ty.

Skończyłam pierwszy tom "Lalki".
Całokształtem zachwycona nie jestem.
Są plusy i minusy.

Plusy:
- język i styl, jakim powieść jest napisana - cudo
- genialne opisy ciekawych postaci
- jeszcze wspanialsze opisy sklepu i towarów
- różnorodność tematów pobocznych
- opisy warstw społecznych, ich wad i zalet

Minusy:
- największy minus to dla mnie wątek główny, czyli mdła i cukierkowa miłość Wokulskiego dla Izabeli, która narodziła się nagle, gdy Wokulski ujrzał ją w teatrze
- brak konsekwencji oceny bohaterów: negatywna ocena Izabeli, która wychodząc bogato za mąż ZAPRZEDA się swemu bogatemu mężowi, podczas gdy Wokulski zrobił dokładnie TO SAMO żeniąc się z bogatą właścicielką sklepu, co sam stwierdza
- za dużo polityki i odniesień do sytuacji w polityce światowej

Przyznać jednak muszę, że Prus mnie wielokrotnie rozbawił.
Choćby tu, gdzie jakże trafnie pisze o kobietach słowami Rzeckiego:

"Swoją drogą, niechaj nas Bóg zachowa od damskiej klienteli. Ja może dlatego nie mam odwagi do małżeństwa, że ciągle widuję damy w sklepie. Stwórca świata formując cud natury, zwany kobietą, z pewnością nie zastanowił się, jakiej klęski narobi kupcom."

Podziwiam również jego dystans do swojej profesji:

"... jeden z mówców (musiał być literat, bo gadał dużo i bez sensu) ..."

Yvonne pisze:- brak konsekwencji oceny bohaterów: negatywna ocena Izabeli, która wychodząc bogato za mąż ZAPRZEDA się swemu bogatemu mężowi, podczas gdy Wokulski zrobił dokładnie TO SAMO żeniąc się z bogatą właścicielką sklepu, co sam stwierdza

Chyba należeli do innych warstw społecznych i to co przystało Wokulskiemu nie musiało być akceptowalnym w wypadku Izabeli.

Yvonne pisze:- największy minus to dla mnie wątek główny, czyli mdła i cukierkowa miłość Wokulskiego dla Izabeli, która narodziła się nagle, gdy Wokulski ujrzał ją w teatrze

Yvonne, przecież to takie romantyczne.

Yvonne pisze:- największy minus to dla mnie wątek główny, czyli mdła i cukierkowa miłość Wokulskiego dla Izabeli, która narodziła się nagle, gdy Wokulski ujrzał ją w teatrze

Tak mnie korci Yvonne, żeby zapytać czy Wy Kobiety przypadkiem nie o takiej właśnie miłości marzycie?

Pamiętam z liceum opisując te książkę dzieliliśmy treść na elementy romantyczne i pozytywistyczne. I ja muszę przyznać, że romantyzm w tej książce tez mnie męczył, ale ta druga strona książki była już ciekawa.

Czesio1 pisze:

Yvonne pisze:- największy minus to dla mnie wątek główny, czyli mdła i cukierkowa miłość Wokulskiego dla Izabeli, która narodziła się nagle, gdy Wokulski ujrzał ją w teatrze

Tak mnie korci Yvonne, żeby zapytać czy Wy Kobiety przypadkiem nie o takiej właśnie miłości marzycie?

Yvonne pisze: - brak konsekwencji oceny bohaterów: negatywna ocena Izabeli, która wychodząc bogato za mąż ZAPRZEDA się swemu bogatemu mężowi, podczas gdy Wokulski zrobił dokładnie TO SAMO żeniąc się z bogatą właścicielką sklepu, co sam stwierdza

Ale intencje miał raczej inne niż Izabela. Nie chcę dosłownie cytować, bo drugi tom przed Tobą. I bardzo interesująca dyskusja właśnie o sile pieniądza, między kilkoma osobami, które z różnych powodów uległy tej sile.

Jakoś mi nie idzie
Przeczytałam 100 stron drugiego tomu i tak mnie nudzą te opisy wewnętrznych rozterek Wokulskiego! Męczą mnie okropnie.

Chyba robię przerwę i zacznę czytać "Dagome Iudex".

Wciągnęłam się jednak!
Muszę przyznać, że moimi ulubionymi rozdziałami tej powieści są "Pamiętniki starego subiekta". Oraz te rozdziały, kiedy Wokulski przebywa w Paryżu.
W ogóle stwierdzam, że gdyby wyciąć te mdłe opisy miłości do Izabeli, byłaby to rewelacyjna książka!

Yvonne pisze:Wciągnęłam się jednak!
Muszę przyznać, że moimi ulubionymi rozdziałami tej powieści są "Pamiętniki starego subiekta". Oraz te rozdziały, kiedy Wokulski przebywa w Paryżu.
W ogóle stwierdzam, że gdyby wyciąć te mdłe opisy miłości do Izabeli, byłaby to rewelacyjna książka!

ja pamiętam że akurat "Pamietniki" opuszczałam sądząc że nie stracę za wiele gdy ich nie poznam, trochę smęcił ten Ignacy Rzecki. Ten wielki romantyk i pracowity marzyciel lubił Napoleona

Hanka pisze: ja pamiętam że akurat "Pamietniki" opuszczałam sądząc że nie stracę za wiele gdy ich nie poznam, trochę smęcił ten Ignacy Rzecki. Ten wielki romantyk i pracowity marzyciel lubił Napoleona

No tak, trochę smęci momentami.
Ale ogólnie to są najeciekawsze rozdziały

Hanka pisze:

Yvonne pisze:Wciągnęłam się jednak!
Muszę przyznać, że moimi ulubionymi rozdziałami tej powieści są "Pamiętniki starego subiekta". Oraz te rozdziały, kiedy Wokulski przebywa w Paryżu.
W ogóle stwierdzam, że gdyby wyciąć te mdłe opisy miłości do Izabeli, byłaby to rewelacyjna książka!

ja pamiętam że akurat "Pamietniki" opuszczałam sądząc że nie stracę za wiele gdy ich nie poznam, trochę smęcił ten Ignacy Rzecki. Ten wielki romantyk i pracowity marzyciel lubił Napoleona

Ja z pamiętników Rzeckiego nie przepadałem tylko gdy opisywał historię pobytu na Węgrzech. I te potyczki wojenne, to te fragmenty serialu, które mi nie podchodzą. Natomiast rola Rzeckiego zagrana w Lalce przez Bronisława Pawlika jest po prostu genialna. te wszystkie ruchy, gra słowami, mimika, po prostu GENIALNE!