Z przygodą na ty

Czytał może ktoś? Nie znalazłem w tym dziale takiego tematu. Słyszałem pochlebne opinie i będąc w bibliotece wypożyczyłem pierwszy tom.

johny pisze: ↑03 lut 2022, 17:05 Czytał może ktoś? Nie znalazłem w tym dziale takiego tematu. Słyszałem pochlebne opinie i będąc w bibliotece wypożyczyłem pierwszy tom.

 

Lat temu kilkanaście dostałam wszystkie trzy tomy na urodziny.
Przeczytałam jeden.
Wiele hałasu o nic.
Kompletnie mi się nie podobało. I bardzo szybko wpadłam na rozwiązanie, a nie lubię jak tak się dzieje
Ale ta seria ma wielu zwolenników, więc może jest w niej coś, czego ja nie dostrzegłam.
Jestem bardzo ciekawa Twojej opinii.

Ja też mam, eufemistycznie mówiąc, bardzo mieszane uczucia. Przeczytałem pierwszy tom i mi wystarczy.

Ale to moja opinia, a są ludzie którym się podoba. Więc najlepiej ocenić samemu

Nie ma co, potraficie zachęcić! 
 
 
 

A mnie się podobała ta trylogia. Może będę tu jedyna, która Cię zachęci do czytania tej książki. Lubię literaturę skandynawską. Zarówno postać Lisbeth Salander jak i dziennikarza Mikaela Blomkvista ciekawie skonstruowana. Po przeczytaniu książki obejrzałam szwedzką ekranizację. Dobre, mocne kino.

Nie wiem jak Millenium, ale skandynawskie filmy przez swoją swego rodzaju "surowość" są dla mnie atrakcyjne (trochę jest na Netflixie) . Zapewne z literaturą jest to samo.
A muzyka tez potrafi być wciągająca, np. Kent ze swoim pożegnalnym utworem Då Som Nu För Alltid. Ale to już dział muzyka.

Rozkręca się po woli ale na razie nie jest źle.

Jeśli chodzi o skandynawski kryminał, to polecam serię z Kurtem Wallanderem. Mnie się bardzo podobała.

irycki pisze: ↑15 lut 2022, 08:04 Jeśli chodzi o skandynawski kryminał, to polecam serię z Kurtem Wallanderem. Mnie się bardzo podobała.

 

To co na Netflix? 

Nie wiem, nie widziałem.

Brunhilda pisze: ↑20 lut 2022, 06:12

irycki pisze: ↑15 lut 2022, 08:04 Jeśli chodzi o skandynawski kryminał, to polecam serię z Kurtem Wallanderem. Mnie się bardzo podobała.


 

To co na Netflix? 

 

Mnie też się podobała. Wciągające bardzo, dobrze napisane. Intryguje mnie w tej prozie właśnie ta surowość, to otaczające zimno, ten wszechogarniający mrok. Główny bohater choć bardzo mądry to jednak nieszczęśliwy człowiek szukający pomysłu i sposobu na to by coś poprawić, zmienić, ubarwić. 
Bruniu, serial na Netflixie nie opowiada o tych zbrodniach, które są w książce. Bohater też jest inny, ten książkowy to starszy pan po rozwodzie, mieszkający sam. 
 

A jaki tytuł?

Przeczytałem 2 części. Pierwsza podobała mi się, choć oczywiście żadnego porównania z Nesbo nie wytrzymuje! Nesbo i Larsson to jak Ekstraklasa i 1. liga. Fajny i wciągający był wątek główny, czytało mi się przyjemnie i szybko. Nie mam tak światłego umysłu jak Yvonne dlatego rozwiązanie mimo wszystko zaskoczyło mnie nieco. Z pewnością nie był to stracony czas, a ja chciałem poznać dalsze losy bohaterów dlatego sięgnąłem po kontynuację. Część druga to totalna porażka... Oprócz tego, że czytało się lekko i przyjemnie nie było w tej książce prawie nic. Pierwsze 200 stron to bezsensowny wstęp, a dalej dowiadywałem się co Lisbeth kupowała z IKEI (dosłownie wymienione były kolejne elementy, niczym na paragonie) i że bardzo nie lubi tego jak się krzywdzi kobiety (ja też tego nie lubię). Do tego finał, zabili go i uciekł, niczym z taniego sensacyjnego kina klasy B. Aha, co najbardziej mnie irytowało to nachalna promocja przez autora homoseksualizmu, otwartych związków etc. Okropieństwo... Raczej po część trzecią nie sięgnę.
 

No to ja się cieszę, że nie sięgnęłam po drugą

I nie przesadzaj z tym  moim światłym umysłem
Ja naprawdę przeczytałam w życiu wiele kryminałów i nie jest łatwo mnie zaskoczyć.