Z przygodą na ty

Australia leży daleko od Polski, ale chyba nie aż tak bardzo daleko, skoro Brunhilda odwiedza nasz kraj tak często. A więc i my polecieliśmy do Australii.
Lot jest długi, nie licząc przerw w podróży, trwa około 20 godzin





No ale w końcu dolecieliśmy i zostaliśmy ugoszczeni przez Brunhildę.




Wycieczkę po Australii zaczęliśmy od zwiedzenia Sydney. Naszym przewodnikiem była oczywiście Brunhilda. Relacja nie jest chronologiczna, zacznę ją od cmentarza.
Stare Sydney zostało wybudowane na skalistym gruncie i z tego powodu, 200 lat temu nie było możliwości założenia cmentarza w pobliżu centrum. Powstał kilkanaście kilometrów dalej a na pogrzeby jeździło się pociągiem. To chyba największy cmentarz na świecie, jeździ się po nim samochodem, mijając kolejne części – katolicką, protestancką, muzułmańską, żydowską, prawosławna i wiele innych.






Ale oto City, czyli ścisłe centrum



Oprócz współczesnych wieżowców są też zabytki, tu np. Katedra św. Pawła



A tu Uniwersytet



Obok uniwersytetu, w pobliżu wydziału medycznego, znajduje się Zakład Medycyny Sądowej



A to już ścisłe centrum, wybudowane nad zatoką



To jeden z symboli Sydney, most Harbor. Podobny mamy w Krakowie, ale ten jest dziesięć razy większy



Brunhilda mówi, że mieszkańcom miasta kojarzy się z wieszakiem na ubrania. Tu kolejny, młodszy most, ten z kolei kojarzy się z biustonoszem Madonny



A to kolejny symbol miasta i całej Australii – opera w Sydney



Sydney to nie tylko centrum. Przedmieścia są ogromne, dominują na nich osiedla domków jednorodzinnych. Podobne jak w Polsce, chociaż otoczenie przyrodnicze nieco inne, zamiast gołębi, na trawnikach panoszą się hałaśliwe stada kakadu



Innym uciążliwym ptakiem, jest ibis, posuwający się nawet do porywania jedenia z talerza




Typowym obrazkiem są też pająki, niektóre duże i liczne





Zwieńczeniem zwiedzania miasta, była kolacja w Sydney Tower. To nie tylko najwyższa budowla w mieście, ale nawet na całej południowej półkuli




Widok z wieży jest nieziemski, najwyższe wieżowce można oglądać z góry




Na najwyższym piętrze wieży mieści się restauracja, która obraca się dookoła z prędkością jednego obrotu na godzinę, co daje możliwość oglądania panoramy całego miasta




Moja żona miała w tym dniu urodziny i kiedy Brunhilda napomknęła o tym obsłudze, Beata dostała ciastko z czekoladowym napisem „happy birthday”.

Zaciekawił mnie ten cmentarz - Rookwood, rzeczywiście jest w czołówce ale nie jest największy na świecie.
Ciekawa jest lista znanych osób, pochowanych na tym cmentarzu - bushrangers, morderca, banita czy ekscentryczka, ale również politycy i twórcy, z tym że bardziej lokalni a nie globalni

teraz dopiero zaskoczyłam, ze piszemy rownolegle Tomaszku!! Pusto bez Was!!!
Jutro wylatuje do Hanoi i potem Kambodza. Bedzie kolejna relacja! mam nadzieje, ze Was drodzy forowicze to nie nudzi! Co prawda tym razem wyprawa trochę robocza bo chcemy odbudować gabinet w Kambodży. Lokalne władze nam zabrały , oczywiście w białawych rękawiczkach się to odbyło. Wiec chcemy odtworzyć gabinet. Trzeba będzie kupić sprzęt itp. Może właśnie w Wietnamie. Bedzie ciekawie.

PawelK pisze: Ciekawa jest lista znanych osób, pochowanych na tym cmentarzu - bushrangers, morderca, banita czy ekscentryczka, ale również politycy i twórcy, z tym że bardziej lokalni a nie globalni

Ha! Ale przedstawiłeś cmentarz forowiczom, którzy nie sprawdza Twojego wpisu! Czuje się w obowiązku wpis sprostować! Bo Rokwood to nie miejsce pochówku dziwaków ale bardziej i mniej zwykłych i niezwykłych ludzi.
Jasne, ze politycy i twórcy lokalni! A którzy polscy globalnie znani twórcy są pochowani nie w Polsce? Oprócz Chopina i Łempickiej i Poli Negri? O politykach nie wspomnę bo chyba żaden. Pomijając fakt, ze musiałby być taki polityk ekscentrykiem właśnie i mieć pokaźny portfel, żeby sobie zafunfować pochówek tysiące kilometrów od domu... a co do ekscentryków to domyślam się, ze masz na myśli Louise Lawson. Z tym, ze ona nie była ekscentryczka ale pisarka, poetka, feministka, sufrażystka, wydawczynią gazety, kobieta niezwykle wykształcona jak na owe czasy. Matka jednego z czołowych naszych pisarzy Henry Lawsona. Pisałam o nim kiedyś. Pisze to bo słowo „ekscentryczka” ma pejoratywny odcień a pamięć Louise Lawson na to nie zasługuje. Obok niej wielu innych zasłużonych dla kultury, nauki i polityki. I wielu emigrantów, mniej i bardziej w swoich krajach ważnych. Polscy żołnierze, lotnicy. To bym napisała przede wszystkim, wiesz? Bushrangers i banici pewnie tez tu leżą ale czemu zestawiać ich z mordercami? Bushrangers to skrzyżowanie lokalnych leśnikow z policjantami. Banici... pewnie tez tu leżą. Lokalni i emigranci. Na pewno Sybiracy, ktorych losy kiedyś sledziles, a którzy tez są w pewnym sensie wygnańcami właśnie. A tak na marginesie , gdzie w Polsce chowa się morderców?
Nie chciałabym, żeby ktoś kiedyś czytając, ze np któryś lotnik Dywizjonu 303 jest pochowany na Rokwood, pomyślał: acha! To na tym dużym cmentarzu gdzie leżą australijscy mordercy i banici.

Brunhildo z twoimi relacjami zwiedzam świat .

Eksplorator63 pisze:Brunhildo z twoimi relacjami zwiedzam świat .

Dzięki! No to od razu nabieram wiatru w żagle wyjazdowych rekacji. Lece jutro, Sydney - Hanoi. Wietnamskim liniami :shock: :shock: :shock: stram się o tym nie myśleć. Należy spodziewać się wszystkiego. Jedna z moich współtowarzyszek podróży będzie tez w Ho Chi Minh wiec musi mieć jakby dwie wizy (tez ciekawostka...), o które złożyła podanie online. Dostala promese rażem z wydrukiem, trzystronicowym, z nazwiskami , danymi wszystkimi innych osób, które tez wystąpiły o te wizę ostatnio istna komedia. Widać, ze ochrona danych osobowych tam jeszcze nie dotarła.....

Brunhilda pisze:Ha! Ale przedstawiłeś cmentarz forowiczom, którzy nie sprawdza Twojego wpisu! Czuje się w obowiązku wpis sprostować! Bo Rokwood to nie miejsce pochówku dziwaków ale bardziej i mniej zwykłych i niezwykłych ludzi.

Nie warto się zaperzać. Nie ja tworzyłem listę znanych ludzi pochowanych na tym cmentarzu, która jest dostępna w Internecie, nie ja umieszczałem tak z jakiegoś powodu bushrangers czy mordercę własnej żony. Nie znam historii Australii na tyle żeby ocenić czy byli to ważni ludzie czy tylko ktoś kto tworzył tę listę uznał, że jest ona zbyt krótka.

Brunhilda pisze:Jasne, ze politycy i twórcy lokalni! A którzy polscy globalnie znani twórcy są pochowani nie w Polsce?

Odwróciłaś temat, nie piszę, że znani Australijczycy nie są pochowani poza Australią, tylko że ludzie pochowani na Rookwood nie są raczej znani szerszej publiczności. Prawdę mówiąc żadne nazwisko nie zwróciło mojej uwagi. Zawsze jest tak, że "znane groby" na cmentarzu dzielą się na "znane globalnie" i "znane lokalnie", te na Rookwood są "znane lokalnie". Nie podważa to szacunku do wszystkich ludzi pochowanych na tym cmentarzu. Ot taka specyfika.
Dam przykład - gdyby na cmentarzu był pochowany np. George Young, który zmarł niecałe dwa lata temu, to pewnie bym zwrócił na to uwagę. Zmarł w Sydney ale nie udało mi się na szybko zidentyfikować miejsca jego pochówku.

Brunhilda pisze: a co do ekscentryków to domyślam się, ze masz na myśli Louise Lawson.

Nie, mam na myśli Bea Miles i też nie ja oceniłem, że była ona ekscentryczką tylko tak jest przedstawiana w Internecie.

Brunhilda pisze:Nie chciałabym, żeby ktoś kiedyś czytając, ze np któryś lotnik Dywizjonu 303 jest pochowany na Rokwood, pomyślał: acha! To na tym dużym cmentarzu gdzie leżą australijscy mordercy i banici.

To myślę, że reklamacja nie powinna trafić do mnie tylko do administracji cmentarza, że w tak dziwny sposób dba/nie dba o opinię o cmentarzu.

BTW, skoro już poruszyliśmy temat cmentarzy w Australii, może znasz jakiś indeks grobów w Hobart, bo dotychczas nie udało mi się wiarygodnego znaleźć.

Brunhilda pisze:Co prawda tym razem wyprawa trochę robocza bo chcemy odbudować gabinet w Kambodży. Lokalne władze nam zabrały , oczywiście w białawych rękawiczkach się to odbyło.

Kurczę, cały czas podziwiam Cię za te wyprawy do Kambodży.
Zdarzenie smutne, ale to chyba nieodłączna cecha krajów na tym poziomie rozwoju. Znając życie ktoś zauważył, że jakość "twojego" gabinetu jest znacząco wyższa od tego dla lokalnych notabli...

PawelK pisze:Nie ja tworzyłem listę znanych ludzi pochowanych na tym cmentarzu, która jest dostępna w Internecie, nie ja umieszczałem tak z jakiegoś powodu bushrangers czy mordercę własnej żony. Nie znam historii Australii na tyle żeby ocenić czy byli to ważni ludzie czy tylko ktoś kto tworzył tę listę uznał, że jest ona zbyt krótka.

A no właśnie. Na internecie można znaleźć różne rzeczy. Na moich nowych studiach nauczyłam się, ze jeśli nie mam wiedzy na jakiś temat to zanim podam za kimś jakaś informacje 100 razy upewniam się czy to rzetelne źródło. Informacje, które podałeś wyglądają na zaczerpnięte od jakiegos happy-go-lucky blogera.

PawelK pisze:To myślę, że reklamacja nie powinna trafić do mnie tylko do administracji cmentarza, że w tak dziwny sposób dba/nie dba o opinię o cmentarzu.

Zerknęłam na oficjalna stronę cmentarza. Jeżeli masz na myśli, ze informacje czerpałes od nich to sam dokonałeś selekcji. Nigdzie tam nie ma informacji podanej w taki jak u Ciebie sposób. Owszem, osoby przez Ciebie wspomniane figurują w spisie między innymi postaciami , które zapisały się w historii Australii. To stary cmentarz. Nie są wymienione jako głowni lokatorzy cmentarza.

PawelK pisze:Nie warto się zaperzać.

A nie, nie zaparzam się. Poczułam się dotknięta. Tam pochowani są moi znajomi, pacjenci i bliscy.

Nie będę więcej kontynuować tej wymiany uwag. Zreszta przykro mi, ze pojawiła się tutaj, w relacji Tomaszka.

Tomaszku, Czy będzie cis na temat chińskich pierożków? Po Waszym wyjeździe pojawiły nowe!!!!pyszne. Musicie wrócić!!

Brunhilda pisze:Informacje, które podałeś wyglądają na zaczerpnięte od jakiegos happy-go-lucky blogera.

Skoro nie jest łatwo znaleźć takie informacje na oficjalnej stronie cmentarza to zazwyczaj posługuję się wikipedią. To źródło ma to do siebie, że możesz sama je skorygować, proponuję, zamiast obrażać się na moje analizy, wejść na wiki i wprowadzić poprawki. Usunąć morderców i dziwaków a wpisać wielkich ludzi, których groby warto odwiedzić. Sorka, ale przy tak wielkim cmentarzu 7 osób wskazanych na jakiejś stronie przyznającej się do cmentarza nie powala na kolana. Zauważyłem, że wszystkie strony, które dotyczą cmentarza skupiają się głównie na zarabianiu pieniędzy a nie na "reklamowaniu" nekropolii. Pewnie taki jest koloryt biznesu w Australii.

Brunhilda pisze:erknęłam na oficjalna stronę cmentarza. Jeżeli masz na myśli, ze informacje czerpałes od nich to sam dokonałeś selekcji. Nigdzie tam nie ma informacji podanej w taki jak u Ciebie sposób. Owszem, osoby przez Ciebie wspomniane figurują w spisie między innymi postaciami , które zapisały się w historii Australii. To stary cmentarz. Nie są wymienione jako głowni lokatorzy cmentarza.

Poważnie nie wiem dlaczego masz do mnie pretensje o to, że cmentarz Rookwood źle się "reklamuje". Nawet trudno jest określić, która strona jest oficjalna bo mnóstwo stron się promuje samą nazwą.

A poza wszystkim, zamiast mnie kolejny raz postponować za podobno ignorancję, pewnie lepiej by było gdybyś postarała się opisać te wszystkie poważne, znane osoby, które leżą na tym cmentarzu. Z wielką przyjemnością poznam historie odkrywców, podróżników, przyrodników, żołnierzy, artystów, wynalazców i lekarzy, którzy są tam pochowani i warto ich groby odwiedzić. Chętnie zmienię zdanie.
Bardzo lubimy zwiedzać cmentarze, bo pokazują kawał historii odwiedzanego miejsca.

Tomaszku, Eureka! Przypomniałam sobie! W Adelajdzie rzeczywiście jest taka niby zupa z groszku. Nazywa się pea floater. W takim gęstym pure groszkowym pływa właśnie ten pie, czyli farsz mięsny we francuskim cieście. Szukałam zdjęcia tego pie z groszkiem i zobaczyłam to i przypomniałam sobie Adelajdę!

Tak, to chyba tę zupę z pasztecikiem znalazłem w internecie, jako jedno z dan typowych dla Australii. Tam było jeszcze o keczupie.

Brunhilda pisze:Tomaszku, Czy będzie coś na temat chińskich pierożków? Po Waszym wyjeździe pojawiły nowe!!!!pyszne.

Nie będzie, bo zdjęcie wyszło nieostre. Ale Beata znalazła podobne w tym sklepie z egzotyczną żywnością, o którym opowiadała. Też pyszne.



Wyjaśnię, że Brunhilda pokazała nam pyszne, chińskie pierożki, które różnią się od polskich pierogów tym, że mają więcej farszu niż ciasta.

TomaszK pisze:Ale Beata znalazła podobne w tym sklepie z egzotyczną żywnością, o którym opowiadała. Też pyszne.

Dim Sum całkiem przyzwoite można za śmieszne pieniądze kupić w Biedronce

TomaszK pisze:

Brunhilda pisze:Tomaszku, Czy będzie coś na temat chińskich pierożków? Po Waszym wyjeździe pojawiły nowe!!!!pyszne.

Nie będzie, bo zdjęcie wyszło nieostre. Ale Beata znalazła podobne w tym sklepie z egzotyczną żywnością, o którym opowiadała. Też pyszne.

Wiesz, że calkiem podobne? Nawet pudełko ma podobny wyglad! Probowaliscie juz? A ten sosik tez jest?

Jest sosik. I podsunę Beacie, że są w Biedronce.

Dzisiaj kolej na australijską egzotykę.

Nazajutrz po przyjeździe, Brunhilda zawiozła nas w Góry Błękitne. To dość nietypowe góry bo nie mają szczytów i zdobywa się je odwrotnie niż np. Tatry czy Alpy - nie w górę, ale w dół.



Góry Błękitne zostały wyżłobione przez rzekę w rozległym płaskowyżu, zaliczanym do Wielkich Gór Wododziałowych. Coś jak Wielki Kanion Kolorado, z tym że tutaj system dolin jest dużo bardziej rozbudowany i porośnięty bujnym lasem.
Nawet kolejka linowa nie jedzie pod górę, tylko w dół.



Ale patrząc z dołu, są to dość wysokie góry, ze skalnymi ścianami



które miejscami tworzą ciekawe formacje, z których najbardziej znana, to „Trzy siostry”



(mina ponura, bo zgubiłem kartę płatniczą. Na szczęście Brunhilda odnalazła ją telefonicznie w ogrodzie zoologicznym, który zwiedzaliśmy kilka godzin wcześniej)
Las porastający zbocza też jest inny niż u nas, dominują takie drzewa jak te:



Wbrew pozorom to nie palmy ale sagowce, wielkie drzewiaste paprocie. To żywa skamieniałość. Po powrocie znalazłem w Wikipedii informację, że sagowce stanowiły podstawowe źródło pokarmu dla roślioneżernych dinozaurów.
Góry Błękitne zbudowane są piaskowca, między warstwami którego występuje węgiel, w XIX wieku istniały tu kopalnie



Węgiel tworzy warstwę rozciągniętą na dużej przestrzeni, ale grubą tylko na około metr. Tu na schemacie widać, że wydobycie prowadzono drążąc liczne krzyżujące się chodniki, pozostawiając między nimi prostokąty ściany węglowej, żeby wszystko się nie zapadło.



Kolejną egzotyczna podróż, Brunhilda zorganizowała do serca kontynentu, na pustynię. Lecąc samolotem można było obserwować, jak zielone wybrzeże



zmienia się w czerwoną pustynię



Po wylądowaniu okazało się, że ziemia naprawdę jest czerwona



Za to pustynia jest porośnięta roślinnością, inaczej niż funkcjonujący u nas stereotyp pustyni.



Niektóre z tych roślin są przydatne, np. ta, nazywana „Bush plum”, daje jadalne owoce



(w smaku paskudne ale słodkie), a z tej zwanej wanuru



Aborygeni wyrabiają bumerangi



Są tu też dzikie zwierzęta, widzieliśmy np. taką norę



Brunhilda mówi, że mógł tam być jadowity wąż, ale norę musiało wcześniej wygrzebać coś większego, np. ta walabia



To zdjęcie z ogrodu zoologicznego, ale na miejscu były tablice przy drodze, żeby zachować ostrożność, bo przebiegają przez jezdnię.
A oto i cel naszej podróży



Ayers Rock albo Uluru, niezwykła kopuła skalna wyrastająca ponad płaska pustynię. Jeden z symboli Australii, obok kangura i opery w Sydney. Nic dziwnego, że Brunhilda tak się cieszy



Są tu miliony malutkich, agresywnych muszek, wchodzących do ust, nosa i pod powieki. Stąd konieczność noszenia kapeluszy z siatką, o które Brunhilda zatroszczyła się jeszcze przed naszym przyjazdem



Skała Uluru zbudowana jest prekambryjskiego piaskowca i ma ponad miliard lat. Z uwagi na rzadkie opady, erozja wodna jej nie grozi, ale powoli ulega erozji związanej z wiatrem niosącym drobinki piasku. Skutki erozji wiatrowej są bardzo efektowne – od małych kulistych dziur



po rozległe, chociaż płytkie jaskinie



Te jaskinie były u Aborygenów miejscami kultu, do dzisiaj pozostały w nich rysunki naskalne



Deszcze, jak to na pustyni, padają tutaj rzadko, ale akurat poprzedniego dnia przeszła ulewa, a w niektórych zacienionych miejscach gromadzi się woda. Na większości obwodu Uluru nie można się zbliżać do skały, bo to święte miejsce Aborygenów, tu jednak wytyczono ścieżkę dla turystów



Oczko wodne wyglądało w tym upale bardzo orzeźwiająco, ale stała też tablica „No swimming”.



30 kilometrów od Uluru, znajduje się Kata Tjuta, podobny kompleks skalny, jednak mniej jednolity i zbudowany ze zlepieńca a nie piaskowca.



Kata Tjuta nie jest miejscem kultu Aborygenów, więc można się wspinać, z czego skorzystała ta niemiecka wycieczka. Dla nas było za gorąco.



Żelaznymi punktami zwiedzania Uluru, jest zachód słońca



oraz wschód słońca



Po okolicy jeździliśmy samochodem wynajętym przez Brunhildę, spaliśmy w miasteczku złożonym wyłącznie z hotelików i sklepów z pamiątkami. W całym miasteczku obowiązuje prohibicja. Jeszcze nakupiliśmy pamiątek (ja bumerang), narobiliśmy dużo zdjęć i pojechaliśmy na lotnisko.

Trzecią wyprawę po egzotycznej Australii, odbyliśmy do buszu, naszymi przewodnikami byli przyjaciele Brunhildy, Kazimierz i jego syn Michał. Tu na postoju dla truck-ów



Australijscy truckersi jeżdżą takimi potężnymi maszynami, ciągnącymi po dwie przyczepy



Ta wielka kratownica służy do ochrony samochodu, przed zwierzętami przebiegającymi przez drogę. W dalszej części podróży kilka razy widziałem martwe kangury na poboczu drogi.
Dwie godziny drogi samochodem od Sydney, krajobraz był już zupełnie inny, dominowały farmy, czyli w istocie regularne prostokąty pastwisk, rozgraniczone wąskimi pasami zarośli. Spotykane przez nas miasteczka (tu chyba nie funkcjonuje słowo „wioska”), to zgrupowania kilkunastu domów. W tym, był tylko jeden sklep, będący jednocześnie barem, pocztą i stacja benzynową



A to już busz. Busz to formacja roślinna typowa dla suchych obszarów strefy podrównikowej, głównie krzewy




miejscami z niskimi drzewami




tworzącymi czasem gęste zarośla



Beaty i Brunhildy nie ma na zdjęciach, bo usłyszawszy od Michała że są tu węże, odmówiły wychodzenia z samochodu. Samochód zresztą nie dał rady wszędzie wjechać, bo nagle na drodze pojawiały się miejsca zalane wodą, których nie dało się przejechać.




Trochę chodziliśmy z Michałem po buszu wypatrując węży, ale chyba pochowały się przed upałem. Znaleźliśmy za to norę wombata



Wombat to takie kluskowate zwierzę wielkości naszego borsuka, tu na zdjęciu z zoo



Koali też nie spotkaliśmy, chociaż na pewno są, bo w drodze powrotnej sfotografowaliśmy taki znak drogowy.

Ależ fajnie czyta się tę Twoją relację TomaszKu. Miło zobaczyć Kazia i Michała.

Mieliście chyba niesamowite szczęście z tym wodopojem w Uluru, gdy my tam byliśmy wyglądało tak jakby grama wody nie było od stu lat i ten zakaz pływania wyglądał cokolwiek dziwnie

Ostatnia część relacji, będzie o przyrodzie Australii, którą poznawaliśmy w ogrodzie zoologicznym, w oceanarium w Sydney i Australian Museum. Będzie też o australiskim jedzeniu.

Na początek ogród zoologiczny Featherdale Wildlife Park, gdzie zgromadzono prawie wszystkie australijskie zwierzęta. Odwiedziliśmy to miejsce jadąc w Góry Błękitne. Upał był ogromny, ponad 35 stopni, mimo to obydwie Beaty wystąpiły w czerni.



W nawiązaniu do poprzedniej części relacji, tak wygląda koala przechodzący przez jezdnię



Ale ten pluszak raczej rzadko schodzi z drzewa. Wszystkie koale w zoo wyglądały jak naćpane eukaliptusem, zresztą jadły liście przez cały czas




Z ciekawości nakupiliśmy olejku eukaliptusowego, muszę sprawdzić, jak to działa.
Inne zwierzęta były bardziej energiczne, np. ten pies dingo, jedyny australijski drapieżnik



Z ptaków były kazuary, żyjące na północy kraju, podobno niebezpieczne w bezpośrednim kontakcie



Potrafią kopnięciem złamać człowiekowi rękę, ale z drugiej strony od ludzi oddzielało je tutaj tylko metrowe ogrodzenie. Za to australijskie emu, jeszcze większe ptaszyska, były za siatką dwumetrową



Będąc w Australii, marzyłem o kupnie jaja emu, które są ptakami hodowlanymi, podobnie jak u nas strusie afrykańskie. Chciałem mieć taką wielką, naturalną pisankę, o pięknym zielonym kolorze, chociażby wydmuszkę



Niestety okazało się, że jajo emu z czasem brązowieje, tracąc atrakcyjny wygląd.
W zoo był ogromny krokodyl. Zastanawialiśmy się, czy zaatakowałby człowieka, chociaż ten był raczej nieruchawy



Było też sporo małych ptaków, tu np. Beata z Brunhildą próbowały zagadać kakadu, które czasem odzywają się do turystów



Ozdobą ogrodu zoologicznego były kangury różnych gatunków, spacerujące swobodnie między zwiedzającymi




Niestety nie było latających lisów, ogromnych nietoperzy, które kilka lat temu obsiadły drzewo w ogródku Brunhildy i hałasowały przez kilka dni, nie myśląc o odlocie. Nie było też dziobaków, ale był inny przedstawiciel stekowców, czyli ssaków znoszących jaja – kolczatka



Kolczatki nie są chyba wielką rzadkością, bo któregoś dnia zobaczyliśmy jak jedna przebiegała przez jezdnię. Jeden z kierowców zatrzymał samochody, a kolczatka przedreptała na drugą stronę.

Resztę fauny Australii poznaliśmy w Aquarium, podwodnym oceanarium zbudowanym w wodach zatoki Sydney Harbour



Zwiedzający chodzą podwodnymi tunelami, oglądając ryby niejako z ich punktu widzenia



Na przykład bajecznie kolorowe ryby rafy koralowej




Były manty, ptakopodobne ryby, machające płetwami jak skrzydłami



Z groźniejszych zwierząt rekiny z wielki zębami



i wielka płaszczka, ogończa, taka jak ta, która zabiła Steve Irvina, ale ta była pozbawiona kolca jadowego



W tej części Akwarium ćwiczyli jacyś płetwonurkowie i było widać, że czują respekt przed płaszczką i rekinami



Były też łagodniejsze stworzenia, np. diugoń, ssak morski, będący źródłem legend o syrenach



I na koniec rogoząb australijski, kolejna żywa skamieniałość. To ryba dwudyszna, która w okresach suszy, kiedy rzeka zamienia się w błoto, przechodzi na tryb oddychania powietrzem atmosferycznym.



Uczyłem się o tej rybie w liceum, nie sądziłem, że kiedyś zobaczę ją na żywo. Ten gatunek akurat wybrał spokojne życie w rzekach Australii, ale inni, bardziej nerwowi krewni wypełzli na ląd, dając początek płazom, potem gadom i ssakom.

Następne w kolejności, zwiedziliśmy Australian Museum, coś w rodzaju muzeum historii naturalnej



Na początek eksponaty spoza Australii, ale to raczej część historyczna, poświęcona australijskim zoologom



Ale tu już rogoząb australijski, oni są chyba dumni z tej ryby.



A tu dziobak, którego nie było w zoo, co prawda wypchany a nie żywy, ale dobre i to



Zaraz za nim wilk workowaty, jedyny drapieżny torbacz. Przez stulecia koegzystował z psem dingo, został wybity dopiero przez współczesnych hodowców owiec w XX wieku. Hańba ludzkości, niezwykłe zwierzę wytępiono dla owiec, których hodowla po kilkudziesięciu latach okazała się nieopłacalna.



A to największe na świecie jajko, kilkakrotnie większe od jaja strusia, zostało zniesione prze Epiornisa. Też wytępiony przez człowieka, chociaż kilkaset lat wcześniej.

ły

Tu Beata uwieczniła, jakim szacunkiem darzę takie znaleziska. Co ciekawe to nie skamielina, bo epiornisy wyginęły dopiero 900 lat temu



Beata mierzy się z krokodylem różańcowym, dorastającym do siedmiu metrów długości. To taki, jak na zdjęciach z zoo



Niestety dział mineralogiczny był zamknięty, zostały tylko dwie gabloty, ta z kolekcją kamieni szlachetnych



i meteoryty Australii



Na szczęście dział skamieniałości był otwarty. To Jeleń olbrzymi, o największym porożu wśród jeleni, wytępiony prawdopodobnie przez człowieka.



Szkielet 20-metrowego wieloryba podwieszony pod sufitem



Brontozaur, największy szkielet dinozaura w Australian Museum



Oglądałem kiedyś film dokumentalny o wydobywaniu tego szkieletu: na środku pustyni przed kilkudziesięciu laty znaleziono pojedynczą kość dinozaura. Kiedy w latach 90-tych zdecydowano się na dalsze poszukiwania, na przestrzeni kilkuset metrów kwadratowych, tuż pod powierzchnią ziemi odnaleziono prawie wszystkie kości szkieletu, chociaż chaotycznie rozrzucone. Takie coś jest możliwe tylko w Australii. W Europie w miejscu gdzie padł dinozaur, w międzyczasie wyrosłyby góry, które z kolei erozja zamieniałaby w równinę. Tutaj, gdzie nie ma ruchów górotwórczych, kości dinozaura rozwłóczone przez drapieżniki, przez kolejne 65 milionów lat leżały tam gdzie zdechł.



A to już król okresu jurajskiego, tyranozaur. Chyba nietutejszy, bo ich szkielety znajdywane są raczej po przeciwnej stronie globu, w Ameryce Północnej



Tuż obok ciekawostka – tyranozaur tuż po wykonaniu sekcji zwłok



Nie mogłem sobie tego darować. Obok na ekranie leciał film National Geographic, obrazujący sekcję w sposób bardzo realistyczny




Jak zwiedzałem działy, które nie interesowały mojej żony, siedziała w kawiarence obok jakiegoś mało rozmownego dżentelmena.



I na koniec australijskie jedzenie. Tak naprawdę, Australijczycy jedzą to co Europejczycy, ale specjalnością Sydney są owoce morza. Dla skosztowania tych smakołyków, Brunhilda zawiozła nas na miejsce będące czymś pośrednim między targowiskiem, a barem szybkiej obsługi - „Sydney fish market”. Jak mówi, przywozi tu wszystkich swoich gości i wszyscy są zachwyceni.



Zachęcani przez Brunhildę, zaczęliśmy od miejscowych ostryg



Otwarcie muszli ostrygi jest dość trudne, tutaj zajmował się tym pracownik lokalu, posługujący się specjalistycznym sprzętem, czymś w rodzaju imadła




Ostrygę należy pokropić cytryną i wlać sobie do ust. Ciekawe wrażenie



W targowisku w Fish markecie, jest nieprawdopodobny wybór ryb i owoców morza. O niektórych z nich słyszałem wcześniej, ale nie o wszystkich.
Brzytwa morska



słuchotki



jeżowce



skorpeny, spokrewnione z naszym karmazynem



odnóża czerwonego kraba królewskiego, dochodzące rozmiarami do 2 metrów



My jednak pozostaliśmy przy klasyce: krewetki, ośmiornice, kalmary i homar



Do tego pierwszy raz w życiu jadłem przegrzebki, zwane też muszlami św. Jakuba



A tak wyglądało to wszystko po usmażeniu




Jedząc te smakołyki, zastanawialiśmy się czy Czesio zjadłby z nami



Nie byłoby kuchni australijskiej bez kangura. Specjalnie dla nas Brunhilda zakupiła steki i usmażyła




A w jednym z supermarketów znalazłem taki towar:



Ostatniego wieczoru u Brunhildy doszliśmy do wniosku, że po Łodzi, Krakowie i Bydgoszczy, najczęstszym miejscem minizlotów jest Australia. Przed nami był tu Zbychowiec i PawelK, typowaliśmy kto będzie następny.

TomaszK pisze:Jedząc te smakołyki, zastanawialiśmy się czy Czesio zjadłby z nami

Ja z pewnością bym spróbował...

Super relacja TomaszKu .

Dzięki!!!

świetny ten piesek. Ciekawe czy są "oswajalne"?

Fajna przygoda, widać że TomaszK zadowolony z wycieczki. Dobrze, że wszystko się udało, mocno trzymaliśmy kciuki.

TomaszK pisze: Beata mierzy się z krokodylem różańcowym, dorastającym do siedmiu metrów długości. To taki, jak na zdjęciach z zoo

Nie bała się Beata, że szczęka opadnie?

TomaszK pisze: Jak zwiedzałem działy, które nie interesowały mojej żony, siedziała w kawiarence obok jakiegoś mało rozmownego dżentelmena.

Chociaż przedstawił się?

TomaszK pisze: Jedząc te smakołyki, zastanawialiśmy się czy Czesio zjadłby z nami

I na pewno szybko odpowiedzieliście sobie na to pytanie.

johny pisze:Ja z pewnością bym spróbował...

Teoretycznie wszystko jest dostępne w Polsce, ale jakoś inaczej smakuje. Może decydujące jest doświadczenie tamtejszych kucharzy, którzy smażą to przez cały czas, a my robimy to okazjonalnie

irycki pisze:świetny ten piesek. Ciekawe czy są "oswajalne"?

Tego nie wiem, ale moi rodzice swojego psa nazwali Dingo, właśnie ze względu na podobieństwo.

PawelK pisze: Dobrze, że wszystko się udało, mocno trzymaliśmy kciuki.

Dzięki

Czesio1 pisze:

TomaszK pisze:Jedząc te smakołyki, zastanawialiśmy się czy Czesio zjadłby z nami

I na pewno szybko odpowiedzieliście sobie na to pytanie.

No pewnie Ale jeszcze nad Tobą popracujemy

TomaszK pisze: ale jakoś inaczej smakuje. Może decydujące jest doświadczenie tamtejszych kucharzy, którzy smażą to przez cały czas, a my robimy to okazjonalnie

Chyba jednak ze względu na środki konserwujące oraz przygotowanie do transportu.

irycki pisze: świetny ten piesek. Ciekawe czy są "oswajalne"?

TomaszK pisze:Tego nie wiem, ale moi rodzice swojego psa nazwali Dingo, właśnie ze względu na podobieństwo.

Tomkowi Wilmowskiemu się udało.