Iryckiego przygoda z rzeźbą
czyli Moje Dziewczyny z Modeliny
czyli Moje Dziewczyny z Modeliny
Myślę, że to co robię, można nazwać rzeźbą, pomimo że z modeliny się lepi. W końcu mówimy o rzeźbieniu w glinie czy gipsie, a to przecież też polega na lepieniu.
Niespodziewanie jakiś rok temu naszło mnie, żeby pobawić się w rzeźbienie/lepienie. Jakiś czas to w sobie nosiłem, aż wreszcie w październiku ubiegłego roku zakupiłem paczkę białej modeliny, jakieś narzędzia, obejrzałem i przeczytałem rozmaite tutoriale i uzbrojony w wiedzę zabrałem się do roboty. Nie ukrywam, że po 15 minutach miałem fazę zniechęcenia, bo ulepienie jakiegokolwiek zamierzonego kształtu wydawało mi się zadaniem ponad siły. Postanowiłem się jednak nie poddawać. W końcu do mistrzostwa dochodzi się przez serię porażek, czyż nie?
No i dzień po dniu powstawało coraz więcej mojej rzeźby, a ja nabywałem niezbędne umiejętności. Zacząłem od nóg. Plan całej figurki od początku miałem sprecyzowany, acz tylko w głowie, co okazało się niejakim błędem. Wcześniej nigdy w życiu nie lepiłem ani nie rzeźbiłem. Pewnie jako dzieciak w przedszkolu i pierwszych latach podstawówki coś tam robiłem z plasteliny, ale nic już z tamtych lat nie pamiętam. Jestem więc w temacie zupełnie „świeży”. Mimo to postanowiłem nie zaczynać od wprawek i tym podobnych, tylko od razu rzucić się na głęboką wodę i ulepić dość skomplikowaną figurkę. Najwyżej by się nie udało. Losy świata od tego nie zależały, więc mogłem sobie pozwolić na porażkę.
Obejrzałem i przeczytałem sporo tutoriali. Niestety, większość z nich dotyczy lepienia biżuterii albo ciasteczek (po co lepić ciasteczka z modeliny? - nie wiem). Jak ktoś robi figurki, to z mangi/anime albo superbohaterów. Realistycznej rzeźby z modeliny w necie nie spotkałem (ale też szkoda mi było poświęcać przesadnie dużo czasu na szukanie). Jest masa poradników dotycząca lepienia w glinie. Niestety, glina jako materiał zachowuje się nieco inaczej. Dodatkowo moje figurki są niewielkie. Oczywiście sporo rad dotyczących lepienia w modelinie jest na tyle ogólnych, że mogłem je zastosować. Do wielu rzeczy musiałem jednak dochodzić sam metodą prób i błędów.
Na razie prezentuję cztery figurki. Pierwsza to „rozpoznanie bojem”, bardzo jeszcze kiepska. Druga technicznie nieco lepsza, ale sporo jej jeszcze brakuje Trzecia już nie najgorsza, a z czwartej jestem całkiem zadowolony. Oprócz tego jak już zacząłem lepić, to robiłem też wprawki, łącznie kilkanaście. Bo żeby mieć wprawę, to trzeba się wprawiać
Część trafiła do kosza, te lepsze stoją na biurku. Ale ich nie pokazuję. A teraz moja pierwsza w życiu figurka. Oczywiście jest bardzo niedoskonała i zdaję sobie z tego sprawę. No ale nie od razu Kraków zbudowano. Przede wszystkim rozjechały mi się proporcje. To efekt tego, o czym wspomniałem, że plan figurki miałem wyłącznie w głowie. Wykończenie powierzchni też jest takie sobie.
No i głowa nie jest taka, jak być powinna. Generalnie głowy to moja pięta achillesowa (wiem, głowa to pięta, ciekawa anatomia…). Zwłaszcza twarze. Twarze Są Trudne. Głowa, którą ma figurka, to czwarta z kolei. Pierwsze trzy do niczego się nie nadawały. Obecna jest najlepsza z tego co udało mi się wtedy osiągnąć (choć i tak wyszła odrobinę za duża).
. Zaczęło się od małej wprawki, ale efekt mi się spodobał i kontynuowałem dalej. Nie jest chyba najgorzej, choć miejsc do poprawy jest sporo. Przykładowo ramię lewej ręki jest nieco za krótkie. No ale ciągle się uczę… 
Przeczytałem całość i jestem pod wrażeniem. Nie ukrywam, że najbardziej podobają mi się figurki mono i nawet jeśli proporcje są złe a Twarze Są Trudne, to to mi zupełnie nie przeszkadza. Przecież rzeźba nie musi dokładnie odtwarzać rzeczywistości, musi mieć styl i coś przekazywać. Ważne abyś wiedział co chcesz przekazać.
