Wieczorem jedziemy do Sapa.
Krótki spacer po starym mieście, żeby wrócić do hotelu, spakować się i przygotować rzeczy na wyjazd w góry. Bagaże zostawiamy w hotelu, bo do niego wracamy.
Później wybieramy się zobaczyć Operę i dalej do parku im Lenina. Wejście do parku jest płatne. Jakieś grosze, nie pamiętam, ale coś rzędu 10 tysięcy dongów. Niedziela więc park jest pełen dzieci i młodzieży. Dzieci bawią się na placach zabaw, młodzież ćwiczy, głownie przy muzyce - zumba, nauka tańca z instruktorkami. Spotykamy lokalnego białasa - Kanadyjczyk z Quebec'u, który uczy tutaj angielskiego w szkole. Trochę dziwaczny, więc podchodzimy do niego z rezerwą. Przez jakieś piętnaście minut stara się nam przekazać informacje o tym, co jeszcze warto zobaczyć w mieście
Dziękujemy bardzo i... wreszcie udaje się nam urwać.Wracamy do wyjścia i okrężną drogą wracamy do hotelu.
Mijamy więzienie zwane Hanoi Hilton, więzienie wybudowane przez Francuzów, w którym jest teraz muzeum. Będziemy je zwiedzać później. Wypijamy jeszcze smoothies w kawiarni jakiejś amerykańskiej sieci i do hotelu.
Przed katedrą tłum ludzi, msza odprawiana w języku wietnamskim.
Przed ósmą boy hotelowy zabiera nas taksówką na dworzec.Zostajemy w poczekalni, on idzie odebrać bilety. Komunikaty tylko po wietnamsku, ale na szczęście dla tych, którzy próbują podróżować samodzielnie, nie odjeżdżają tam dziesiątki pociągów. Wszyscy oczekujący jadą tym jednym. W poczekalni siedzą trzy kobiety z plemienia Red Dao, w charakterystycznych, czerwonych, nakryciach głowy. Jedna z nich wychodząc z poczekalni uśmiecha się do nas i wtedy widzę błysk z jej ust. Później dowiedziałem się, że plemiona z Sapa wstawiają sobie sztuczne zęby z miedzi.
Wreszcie komunikat i wszyscy ruszają do pociągu. Nasz opiekun oczywiście idzie z nami. Dojście do pociągu przez dziury i doły bo cały dworzec jest w trakcie przebudowy. Dochodzimy do naszego wagonu, kontrola biletów przy wejściu, boy odprowadza nas do przedziału. Żegnamy się. Przedział delux to sypialny czteroosobowy, z miękkimi łóżkami. Wygląda to elegancko ale trochę staroświecko. Każde łóżko zaopatrzone w poduszkę i prześcieradło do przykrycia. Dla każdego pasażera jest butelka wody i wilgotna chusteczka do rąk. Toaleta w wagonie zużyta ale czysta, z mydełkiem i bielutkim papierem toaletowym.
Do naszego przedziału dosiada się małżeństwo z Bahrajnu. Okazuje się, że kojarzą Polskę bo chcieli wysłać córkę na studia właśnie do naszego kraju ale... okazało się, że kierunek, który wybrała nie jest prowadzony w Polsce w języku angielskim. Polskę kojarzą z Lechem Wałęsą. Wymieniamy się monetkami, bo pani, tak jak ja, zbiera
I idziemy spać.
. Szkoda, że nie zrobiłeś zdjęcia tych miedzianych zębów. Miedź w teorii nie nadaje się na implanty bo się rozpuszcza, a w dłuższej perspektywie jest szkodliwa.
Kolejny etap to bazar, Ania musi kupić skarpetki, bo zmarzła w pociągu a gdy wracaliśmy z wycieczki to widziała fajne. Skarpetki trekkingowe targujemy z 3,5 dolara na 1,5 i kupujemy. Dalej idziemy przez miasteczko - centralny plac, oczywiście kościół katolicki ale my chcemy zobaczyć jezioro (pięknie wyglądało z autobusu). Rzeczywiście jest bajkowe. Siadamy na chwilę, a później standardowo spacer wokół. Po drugiej stronie trafiamy na supermarket. Trzeba kupić picie więc zaglądamy. Tutaj działają dwie metody bezpieczeństwa zakupów - podobnie jak w Hanoi trzeba zostawić bagaż, w związku z czym wchodzimy pojedynczo, żeby nie zostawiać plecaczków z dokumentami ale przy wyjściu są pakowacze - po zapłaceniu idzie się do takiego pakowacza z rachunkiem, pakowacz porównując z rachunkiem przekłada rzeczy z koszyka do reklamówek. Pełna profeska.
