|
Niestety, "przerabianie" książek jako lektur w szkole skutecznie zabija (w większości przypadków, bo oczywiście zawsze znajdzie się jakiś wybitny pedagog) możliwość zachwycenia się daną książką.zbychowiec pisze: Nie cierpiałem prozy Prusa w latach szkolnych, dołowała (a właściwie dobijała) mnie. Teraz powoli się do niej przekonuję... Mądry człowiek to był, ten Prus...
, więc Mama poczuła się pokonana..
No popatrzirycki pisze:...wychowawczyni wyciągnęła kwit z biblioteki i triumfalnie stwierdziła: Proszę spojrzeć - przez rok żadnych wypożyczeń!.
Ja też dużo czytałem, ale oprócz domowych książek, korzystałem również z biblioteki. Pamiętam, że jak pierwszy raz tam poszedłem (to też chyba była III klasa) i poprosiłem o coś przygodowego, dostałem "Chłopów" (!) i "Podróż za jeden uśmiech". "Chłopów" oczywiście nie tknąłem, a z "Podróży" przeczytałem pierwszy rozdział i poległem. Ale niewiele straciłem, bo w chyba w rok później obejrzałem serial w telewizji. 
W sensie, że było coś takiego w Lalce? Tak, ostatnio oglądaliśmy Lalkę i Ania rozważała akurat ten kawałek. W sensie "o co chodziło".TomaszK pisze: A fascynacja Prusa fizyką i chemią, przejawia się chociażby w umieszczeniu w "Lalce" metalu lżejszego od powietrza. Ktoś to pamięta ?
Nie tylko pamięta ale dość często odświeża. Ja bardzo lubię i oglądać Lalkę i słuchać audiobooka. I przyznam się, że zastanawiało mnie skąd u Prusa pojawił się właśnie ten wątek. Ciekawiło mnie skąd czerpał takie wiadomości.TomaszK pisze: A fascynacja Prusa fizyką i chemią, przejawia się chociażby w umieszczeniu w "Lalce" metalu lżejszego od powietrza. Ktoś to pamięta ?
Mam identycznie jak Ty! Wiele razy zabierałem się ale poległem... Ale może kiedyś, w końcu...zbychowiec pisze:We mnie konieczność nauczenia się na pamięć pierwszej strony "Pana Tadeusza" skutecznie zabiła chęć lektury. Do dzisiaj go nie przeczytałem (i nie czuję się z tego powodu jakoś gorzej). Z tego, co wiem, o tej książce, to do jej lektury jest potrzebne głębokie zrozumienie kontekstu historycznego i kulturowego. Ja go jeszcze nie mam, ale intensywnie nad tym pracuję i myślę, że już niedługo będę mógł ją przeczytać w sposób kompletnie świadomy.irycki pisze:Niestety, "przerabianie" książek jako lektur w szkole skutecznie zabija (w większości przypadków, bo oczywiście zawsze znajdzie się jakiś wybitny pedagog) możliwość zachwycenia się daną książką.
Moja mądra Matka czytywała mi jako "wierszyki" fragmenty Pana Tadeusza, dzięki czemu sięgnąłem po niego sam zanim musiałem, i przeczytałem z wypiekami na twarzy. Jakbym zaczął od lektury szkolnej, to pewnie byłoby jak z "Dziadami", które zaczęły mi się podobać już w mocno dorosłym wieku.
No i właśnie na tym polega problem. Konieczność nauczenia się...zbychowiec pisze:We mnie konieczność nauczenia się na pamięć pierwszej strony "Pana Tadeusza" skutecznie zabiła chęć lektury
Zawracanie Wisły kijem! Jakie "głębokie zrozumienie konstekstu", na miłość boską?! Może i bez "głębokiego zrozumienia" jakieś tam niuanse mogą umknąć, ale przecież nie o to chodzi. To należy czytać tak jak powieści "płaszcza i szpady" tyle że napisaną wierszem. Jest romans, jest zatarg rodowy, bitwa, masa humoru... Największą szkodę tej książce przyniosło postawienie jej na piedestale, och, ach, poemat narodowy i świętość, podchodzić tylko na kolanach i w nabożnym skupieniu!zbychowiec pisze:Z tego, co wiem, o tej książce, to do jej lektury jest potrzebne głębokie zrozumienie kontekstu historycznego i kulturowego.
To jest problem większości lektur szkolnych, które "nie pasują" do wieku i wiedzy czytających. Nie tylko ludzie nie rozumieją tego co czytają ale jeszcze, w wielu wypadkach, szkoła skutecznie obrzydza utwory.zbychowiec pisze:Z tego, co wiem, o tej książce, to do jej lektury jest potrzebne głębokie zrozumienie kontekstu historycznego i kulturowego.
Jest to opowiadanie Dziwna historia.TomaszK pisze: A wracając do Prusa, pamiętam z tamtego okresu fragment jego opowiadania wydrukowanego w czasopiśmie "Horyzonty techniki dla dzieci", o tarciu. Nie pamiętam jego tytułu, ale chodziło w nim o to, że bohater stwierdził, że tarcie jest niepotrzebne i nazajutrz obudził się w świecie pozbawionym tarcia. Niesamowite, pamiętam to do dziś !
A wiesz, że czasami znajomość pierwszej strony może uratować życie?Vasco pisze: Pierwszej strony nie nauczyłem się na pamięć, wydawało mi się, że zadane były tylko 4 pierwsze wersy. Oczywiście dostałem pałę, ale to nie była zbyt wielka cena za oszczędność mojego czasu (bo uczenie się na pamięć idzie mi bardzo źle).
Chyba należeli do innych warstw społecznych i to co przystało Wokulskiemu nie musiało być akceptowalnym w wypadku Izabeli.Yvonne pisze:- brak konsekwencji oceny bohaterów: negatywna ocena Izabeli, która wychodząc bogato za mąż ZAPRZEDA się swemu bogatemu mężowi, podczas gdy Wokulski zrobił dokładnie TO SAMO żeniąc się z bogatą właścicielką sklepu, co sam stwierdza
Czesio1 pisze:Tak mnie korci Yvonne, żeby zapytać czy Wy Kobiety przypadkiem nie o takiej właśnie miłości marzycie?Yvonne pisze:- największy minus to dla mnie wątek główny, czyli mdła i cukierkowa miłość Wokulskiego dla Izabeli, która narodziła się nagle, gdy Wokulski ujrzał ją w teatrze
Ale intencje miał raczej inne niż Izabela. Nie chcę dosłownie cytować, bo drugi tom przed Tobą. I bardzo interesująca dyskusja właśnie o sile pieniądza, między kilkoma osobami, które z różnych powodów uległy tej sile.Yvonne pisze: - brak konsekwencji oceny bohaterów: negatywna ocena Izabeli, która wychodząc bogato za mąż ZAPRZEDA się swemu bogatemu mężowi, podczas gdy Wokulski zrobił dokładnie TO SAMO żeniąc się z bogatą właścicielką sklepu, co sam stwierdza
ja pamiętam że akurat "Pamietniki" opuszczałam sądząc że nie stracę za wiele gdy ich nie poznam, trochę smęcił ten Ignacy Rzecki. Ten wielki romantyk i pracowity marzyciel lubił NapoleonaYvonne pisze:Wciągnęłam się jednak!
Muszę przyznać, że moimi ulubionymi rozdziałami tej powieści są "Pamiętniki starego subiekta". Oraz te rozdziały, kiedy Wokulski przebywa w Paryżu.
W ogóle stwierdzam, że gdyby wyciąć te mdłe opisy miłości do Izabeli, byłaby to rewelacyjna książka!
Ja z pamiętników Rzeckiego nie przepadałem tylko gdy opisywał historię pobytu na Węgrzech. I te potyczki wojenne, to te fragmenty serialu, które mi nie podchodzą. Natomiast rola Rzeckiego zagrana w Lalce przez Bronisława Pawlika jest po prostu genialna. te wszystkie ruchy, gra słowami, mimika, po prostu GENIALNE!Hanka pisze:ja pamiętam że akurat "Pamietniki" opuszczałam sądząc że nie stracę za wiele gdy ich nie poznam, trochę smęcił ten Ignacy Rzecki. Ten wielki romantyk i pracowity marzyciel lubił NapoleonaYvonne pisze:Wciągnęłam się jednak!
Muszę przyznać, że moimi ulubionymi rozdziałami tej powieści są "Pamiętniki starego subiekta". Oraz te rozdziały, kiedy Wokulski przebywa w Paryżu.
W ogóle stwierdzam, że gdyby wyciąć te mdłe opisy miłości do Izabeli, byłaby to rewelacyjna książka!
